یک تکه خمیر کف پیاده‌رو

کد خبر: 57538

1) موتورسوار به صورتش ماسک زده، پوستش چروکیده است. با موتورش از این سر شهر تا آن سر شهر مسافر می‌برد. از فرشته تا بازار. از جردن تا میردامات. از هفت‌تیر تا مولوی و از همه جا به ناصر خسرو. ناصر خسرو مقصد آخر مسافر است. شاید همان روزها که دنبال داروهای نایابش اینجا را وجب کرده بود، چشمش به این مسافرخانه خورده بود. آن‌قدر پیاده‌روهای ناصر خسرو پول نداشته‌اش را بلعید که خانه‌اش را فروخت و پول خانه را یا در ناصر خسرو خرج کرد یا در بیمارستان. از 10 میلیون تومان پول پیش، هشت تای دیگرش را هم خرج کرد برای همین‌ها و آخرش را هم که گفتم. اسمش مرتضی است جانباز اعصاب و روان است و شیمیایی. این قصه که گفتم مال بیش از یک سال پیش است. نمی‌دانم الان که اینها را می‌نویسم، کجاست؟ اصلاً مانده است یا نه. می‌گفت: کار می‌کردم، به خاطر شیمیاییی بودن از کار، بی‌کارم کردند. می‌گفت: بچه‌های جنگ مثل یک تکه خمیر کف پیاده‌رو هستند. هر کسی رد می‌شود، یک پایش را روی آن می‌گذارد. اسناد و مدارک نشان می‌دهد 66 ماه داوطلبانه جنگیده. می‌گفت: تا آن شهر دوست داشتنی را همه دنیا صدا کنند «خرمشهر» نه «معمره» که عراق اسمش را گذاشته بود. به او گفته‌اند: از کجا معلوم این ترکش توی سرت زمان جنگ به تو اصابت کرده؟! 2) یاد تصویری که در فیلم مستندی دیدم می‌افتم. فیلم درباره یک کاروان جانباز است که به حج رفته‌اند. یکی نفسش تمام می‌شود و به مسجد شجره نمی‌رسد برای محرم شدن. فیلم اینجا کات می‌خورد به شب عملیاتی در شلمچه و فکر می‌کنی آدم‌هایی به این شجاعت، به این جسوری حالا چقدر در جسم ناتوانند و نیازمند و از آن همه تهور و بی‌باکی که روی ویلچر نشسته یا کپسول اکسیژن دارد، یا حتی قدرت کنترل ادرارش را ندارد، شرمنده می‌شوی. صورتت را برمی‌گردانی به سمت جانبازی که از هر دو چشم نابیناست، تا نبیندت. اما چه فرقی می‌کند تو که می‌بینی. چشمت می‌افتد به دست‌هایش که نیست. تخریبچی بوده. معبر باز می‌کرده تا هم رزم‌هایش از مسیر امن عبور کنند. دلت شعر می‌خواهد، موسیقی، گریستن، فریاد. زمزمه می‌کنم: گنجشک من آنها که پرهای تو را چیدند ای کاش پرواز تو را بودند و می‌دیدند خرد و خراب و خسته هم باشند زیبایند چشمان تو، ویرانه‌های تخت‌ جمشیدند فقط یکی از چشم‌هایش 17 ترکش داشت، کسی چه می‌داند، شاید این ترکش‌ها هم در جنگ به چشم او نرفته باشد! 3) دست بچه را می‌گیرد و زیر تخت پنهانشان می‌کند که زخمی‌ نشوند؛ تا خمپاره‌ روی سرشان نریزد. علیرضا هنوز در آن روزها زندگی می‌کند. این روزها اما با همسری که می‌گفت: «لحظه عقد فقط دعا می‌کردم خدا به من صبر بده.» و خدا آن قدرها به او صبر داده تا یک جانباز اعصاب و روان را با دو بچه کوچک همراهی کند. سال پیش که اینها را درباره‌اش خواندم، 38 ساله بود و پنج میلیون تومان پول می‌خواست برای یک عمل جراحی حیاتی و چون این‌قدرها نداشت، می‌رفت به یک شهر دور تا آنجا ارزان‌تر جراحی شود. چیزی نخواسته بود. آدم‌های شجاع، آدم‌هایی که همه، ترس‌هایشان را به خاطر بودن آنها فراموش می‌کردند، از کسی چیزی نمی‌خواهند. فقط گفته بود دعایش کنیم؛ دعا کنیم باور کنند این ترکش‌ها در جنگ به او اصابت کرده. 4) همین چند روز پیش بود که باز خبر پیاده رو نشینی خانواده‌ای را که از خانه 25 متری‌شان اخراج شدند، خواندم. اما این بار این چند متر پیاده‌رو درست کنار ساختمان بنیاد جانبازان بود. مردم میانسالی با یک دختر و پسر دانشجو و همسرش که دیگر پولی برای خانه داشتن، نداشت. عکسشان هم در سایت‌ها منتشر شد. شاید اصلاً بچه‌های او به هم‌کلاس‌هایشان نگفته بودند فرزند جانبازند. اما حالا همه می‌دانند. چادر زدن خانواده‌ای در پیاده‌رو، این روزها عجیب نیست! مخصوصاً اگر مرد این خانواده جانبازی باشد که معلوم نیست ترکش‌ها در جنگ به او اصابت کرده! 5) بعضی‌ها آنقدر خوشبخت‌ هستند که پاهای نداشته‌، دست‌های جامانده، چشم‌های بسته، یا ریه‌های سوخته‌شان را با رفیقی، شریکی، عشقی، همسری تقسیم کنند. شبیه همسر آن جانبازی که شهید شد. می‌گفت آن‌قدر منوچهی سبک شده بود که می‌تونستم بغلش کنم. می‌گفت همیشه انگشتام رو تو موهاش فرو می‌کردم اما این اواخر دست که به موهاش می‌زدی، تکه تکه او پوست جدا می‌شد. می‌گفت: «اشک ریختم و موهاشو زدم. می‌گفت روز جانباز پله‌ها را می‌شستم، شیشه‌ها را برق می‌انداختم یک نفر بیاید و فقط و فقط دل منوچهر شاد شود، اما هیچ کس نمی‌آمد. می‌گفت درست 22 بهمن 57 بود که عاشقش شدم.» یا شبیه آن یکی همسر جانبازی که می‌گفت از محل کارم تا خانه پرواز می‌کنم برای دیدنش. جای زیادی جز خانه نداریم برای دیدن هم. می‌گفت عاشق تئاتر و سینماست، اما یک جانباز ویلچری در این شهر به هیچ تئاتر و سینمایی نمی‌تواند برود. پله‌ها کابوس ویلچری‌هاست؛ پله‌ها، میله‌های جلوی ورودی پارک‌ها، ساختمان‌هایی که باید به آن‌ها رفت و آمد کند. می‌گفت در ین شهر هیچ جایی برای رفتن او نیست، پس من هم کنارش می‌مانم. اما بعضی از آنها حتی همین‌قدر هم خوشبخت نیستند. تنها مانده‌اند، آن‌قدر که باورمان نمی‌شود. آن‌قدر که همسرانشان هم تاب قسمت‌کردن این دردها را نداشتند. یاد جانباز اعصاب و روانی می‌افتم که همسرش برید و او را با سه دختر کوچکش ترک کرد و او آن‌قدر تنها شد که خدا دست‌هایش را باز کرد و در آغوشش گرفت.اینها همانقدر تنها هستند این روزها که یک روز شجاع بودند. فکر می‌کنم، به مردانی که آن‌قدر شجاع بودند که در روزگاری که رفقایشان دست‌چین می‌شدند برای پریدن، انتخاب شدند برای سخت‌ترین ماندن. منبع: چلچراغ

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت