گلایه از ورود نگرشهای شخصی به حریم قانون سانسور
آنچه امروز فضاي كارهاي سینمایی طنز، ما را به شدت دچار بي خاصيتي و لودگي نموده است فضاي ايجاد شده ضد نقد، مميزي زياد و اظهار نظر هاي غير كارشناسانه است. مجموع اين عوامل منجر به عدم پيشرفت در طنز، روي آوردن به سوژه هاي غير اجتماعي، ارائه كارهاي بي پشتوانه در ساليان اخير شده است.
علی معلم مدیر مسول ماهنامه دنیای تصویر و از منتقدین سینما در یادداشتی به مناسبت "روز سینما" برای پایگاه خبری- تحلیلی «فردا» به بررسی مشکلات سینمای ایران، خصوصا سینمای طنز پرداخت. این منتقد سینما در این یادداشت نوشت: نياز اجتماعي هر جامعه اي، بيان برخي موارد يا جنبه هاي زندگي در قالب طنز است. بي شك توانايي بيشتر هنرمندان اين عرصه و اعمال فشار و محدوديت كمتر بر آن ها مي تواند كمكي شايان به ارتقاء فرهنگ جامعه از طريق اين بخش هنري باشد. سینمای طنز با ارائه تيپ سازي هاي هوشمندانه، ايجاد موج هاي اجتماعي شادي بخش و از روي شعور كه مي تواند زندگي را از حالت كسالت بار خارج و علاوه بر ايجاد فضاي شاد زيستي و اجتماعي با به نقد كشيدن معضلات و مشكلات سعي در آگاهي بخشي مخاطب و مسئولان به منظور رفع نقايص داشته باشد . اما از آنجا كه در جامعه ما بخش ها و نهادهاي مختلف احساس مي كنند كه نظريه ها و دخالت هاي آنان در هر بخشي مي تواند موثر واقع شود و از طرف ديگر هيچ نيروي بازدارنده اي براي اين اعمال نظرها و دخالت ها وجود ندارد، انجام وظيفه رسانه ها در سينما اين حوزه با اختلال مواجه شده و سد بزرگي در برابر نقد و به چالش كشيدن معضلات و مشكلات اجتماعي به وجود آمده است . آنچه امروز فضاي كارهاي طنز، ما را به شدت دچار بي خاصيتي و لودگي نموده است فضاي ايجاد شده ضد نقد، مميزي زياد و اظهار نظر هاي غير كارشناسانه است. بي شك هيچ كس مخالف وجود چهارچوبي براي ارائه آثار نيست اما آنچه قانون سانسور را دچار خلل مي كند و مانع از پيشرفت رسانه مي شود، غالب شدن نگرش هاي شخصي، حساسيت هاي بيهوده، اظهار نظرهاي غيرمسئولانه و فشار بر مديريت سينما و تلويزيون كه نهايتاً به برنامه سازان و عوامل ساخت منتقل و كار را با محافظه كاري و ساده انگاري مواجه مي گرداند. مجموع اين عوامل منجر به عدم پيشرفت در طنز، روي آوردن به سوژه هاي غير اجتماعي، ارائه كارهاي بي پشتوانه در ساليان اخير شده و علل رغم وجود پشتوانه نيرويي قوي كه در صورت اعتماد بيشتر مي توانند ارائه دهنده بهترين آثار باشند، كيفيت كارهايي از اين دست به شدت دچار افت شده است . چه بسا با تغيير نگرش مديران و مسئولان اين قالب هنري رواج و تاثيرگذاري بيشتري پيدا كند و جامعه سينما و تلويزيون از حالت غم و اندوه پايان ناپذير آثار هنري خارج گردد .
دیدگاه تان را بنویسید