شعر میوه درخت محبت است
رسول اکرم(ص) شخصیت شعر را با سخنی رسا و شیوا بدینگونه بیان فرموده: "شعر چون سخن است. شعر نیک چون سخن نیک است و شعر بد چون سخن بد است". شعر حس کردنیست نه دریافتنی. شما با عقل درمییابید ولی با جان حس میکنید. شعر جوهر جان شاعر است یا آواز جان اوست. آواز حنجره جان را با گوش جان باید شنید.
محمد جواد محبت شاعر و محقق ادبیات در یادداشتی برای «فردا» به مناسبت روز شعر و ادب که به نام "روز شهریار" شهرت یافته به توصیف احساسی شعر میپردازد. وی در این یادداشت می نویسد: شعر، میوه درخت محبت است. اگر از چشمه صداقت بجوشد، آیینه ستایش ذات باری است. اگر در جوی ادراک جاری شود، برگی از دفتر رستگاری است. شعر حالیست که خبر نکرده میآید و ذهن را به خود مشغول میکند. اگر زمینه این حال، عالم معنوی باشد شعر راه آسمان در پیش میگیرد، صعود میکند و آسمانی میشود به حکم کلام الهي: «یصعد الکلم الطیب» اگر دستاویز آن احساس زمینی باشد پیام خواهش میشود و زمزمههای نوازش در حالی که گاه مثل صدای باران آرامش بخش تپشهای نبض اضطراب است و گاهی چون افق سپیده دمان تسکین خاطری برای آشفتگیهای جهان. این دو حالت شیرین تا زمانی پایاست که پرده حیا پاره نشود. جلوههای مسحور کننده چهار فصل را بیش از هر هنری در شعر میتوان متجلی دید پرواز از این دریچه ما را به کرانههای روشن آفرینش رهنمون میشود. با شعر میتوان محرم بود، رفیق بود و دوستی را تجربه کرد ولی با شعر به تنهایی نمیتوان زندگی کرد. هنر شعر این است که زندگی را برای انسان قابل تحمل میکند. شعر آموخته الهی و موهبتی از مواهب بیشمار پروردگار است مثل آوای خوش در حنجرههای خوشخوان شعر در تجلی احساس و ادراک حضوری موثر دارد. گاهی زبان حکمت میشود که«ان من الشعر لحکمه» و زمانی بین دو دل پیک محبت. شعر در جنگ سلاحی کاریست، در آرامش رفیقی سازگار. شعر، هم میسازد هم ویران میکند شعر هم درس است و هم مدرس و درس خوب را از معلم خوب میتوان آموخت. شعر نمایش تصور زلال دهن در آیینه عواطف است. شعر پلی است بای رسیدن و دستیست برای دوستی. شعر را میتوان گلبرگهای فروریخته از باغسار مهربانی نامید. رسول اکرم(ص) شخصیت شعر را با سخنی رسا و شیوا بدینگونه بیان فرموده: "شعر چون سخن است. شعر نیک چون سخن نیک استو شعر بد چون سخن بد است". پیامبر مقام شعر خوب را در سخن "لبید شاعر" میستاید: بهترین شعری که در عرب گفته شده سخن لبید است که گوید: بجز خدا همه چیز باطل است. شعر همه چیز نیست ولی هرچه هست چیز جالبیست. کوتاه سخن اینکه: شعر حس کردنیست نه دریافتنی. شما با عقل درمییابید ولی با جان حس میکنید. شعر جوهر جان شاعر است یا آواز جان اوست. آواز حنجره جان را با گوش جان باید شنید.
دیدگاه تان را بنویسید