هشت فراز فيض آميز

کد خبر: 90018

محمدرضا غلامي

هشت فراز فيض آميز

در نيمه ماه کرم و بخشش و عطا نمودن کريمانه ترين هدايا از طرف رب جليل، يکي از بزرگترين تحفه هاي الهي پا به جهان هستي گشود و زمين را از يمن وجود خويش متبرک نمود. او کسي جز کريم اهل بيت امام حسن مجتبي(ع) نبود. خداوند به خاندان وحي فرزندي عنايت فرمود که در طول حياتش نشانه خيرات و مبرات و پاکيها براي مردم و در زمان شهادتش نمودار غربت و مظلوميت واقع گرديد. شايسته است که در ايام ولادتش فرازهايي از زندگي سراسر مهر و محبت و کرامت او را به قلم تحرير درآورده تا با نگارش زندگاني ايشان پروردگار نيز کريمانه ترين الطاف را به بندگان خويش مرحمت فرمايد؛ فراز اول (چگونگي ولادت) امام حسن(ع) شب سه شنبه پانزدهم رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه متولد شد. رسول الله "صلي الله عليه و آله و سلم" به خانه اميرالمومنين (ع) آمد تا ولادت سبط اکبر را به علي و فاطمه (عليهما السلام) تبريک گويد. قبل از ورود پيامبر(ص) حضرت زهرا(س) به حضرت علي(ع) گفت که نامي براي فرزندمان انتخاب کن، فرمود: من در نامگذاري از رسول الله(ص) سبقت نمي گيرم. وقتي پيامبر بر آنها وارد شد و تولد آن بزرگوار را تبريک و تهنيت گفت، حضرت امير(ع) از رسول الله(ص) خواست که نامي براي او انتخاب کند، پيامبر (ص) نيز فرمود: من در نامگذاري اين مولود از خدا سبقت نمي گيرم. در اين هنگام جبرئيل به محضر رسول خدا(ص) شرفياب شد و عرض کرد که خداوند تبارک و تعالي ضمن سلام و تبريک نام اين مولود را حسن نهاد.(1) فراز دوم (حسن از من است) علامه مجلسي(ره) از کتاب بشاره المصطفي نقل کرده که به سندش از يعلي بن مره روايت کرده، گويند رسول خدا(ص) را به غذايي دعوت کرده بودند و ما، در خدمت آن بزرگوار براي صرف غذا مي رفتيم. ناگاه حسن را ديديم که در کوچه بازي مي کرد، رسول خدا(ص) او را ديد، در جلوي مردم دويد و دست خود را گشود تا آن کودک را بگيرد و کودک نيز از اين طرف و آن طرف مي گريخت، و رسول خدا(ص) را مي خنداند تا اينکه کودک را گرفت، يک دست خود را بر چانه حسن گذاشت و دست ديگر را بالاي سر او نهاد، آنگاه صورتش را نزديک صورت کودک برده و او را بوسيد، آنگاه فرمود: "حسن مني و انا منه احب الله من احبه...، حسن از من است و من از اويم، خدا دوست دارد هر کس که او را دوست دارد"(2) فراز سوم (مايه دل خوشي پيامبر(ص)) ابونعيم گويد: به پيامبر (ص) گفتند: "تو رفتاری را با حسن(ع) داري که با ديگران نداري، فرمود: او مايه دلخوشي من است." (3) فراز چهارم (تواضع امام حسن (ع)) ابن شهر آشوب روايت کرده است: امام حسن(ع) بر جمعي از گدايان گذشت، آنها پاره اي نان خشک بر روي زمين گذاشته و مي خوردند. وقتي نگاه ايشان بر آن حضرت افتاده، تعارف نمودند. حضرت از اسب پايين آمد و فرمود: "خدا متکبران را دوست نمي دارد." با ايشان نشست و از غذاي ايشان خورد به برکت آن حضرت طعام هيچ کس کم نشد. سپس ايشان را به ميهماني دعوت کرد. طعام هاي نيکو براي ايشان حاضر کرد و به خلعت هاي فاخره ايشان را مزين گردانيد و مرخص فرمود. (4) فراز پنجم (قطع طواف) امام حسن(ع) در اعتکاف و در حال طواف بود. فردي آمد که بدهکارم و قرضم را ادا کن. چون طلبکار تهديدم کرده و اگر قرض او را ندهم آبرويم را ببرد و... حضرت طواف را قطع کرد و با او به نزد طلبکار رفت که مهلتي بگيرند. ابن عباس آمد و گفت: گويا اعتکاف را فراموش کردي؟ امام فرمود: "نه، فراموش نکرده ام. به فرموده پيامبر(ص) برآوردن حاجت را برتر دانستم که رسول الله فرمود: رفع حاجت مومن چنان است که گويي ساليان دراز به عبادت پروردگار شب و روز گذرانده اي." (5) فراز ششم (عابدترين خلق) حضرت امام صادق(ع) فرمود: "پدرم از پدرش خبر داد که امام حسن مجتبي(ع) اين خصوصيات را دارد: 1- عابدترين و والاترين مردم زمان خود بود. 2- وقتي حج مي رفت پياده و چه بسا پاي برهنه راه مي پيمود. 3- وقتي ياد مرگ و قيامت و حشر و نشر و گذاشتن از صراط مي کرد مي گريست. 4- وقتي به ياد عرض اعمال به پيشگاه خداوند مي افتاد صيحه مي زد و غش مي کرد. 5- به هنگام نماز بندهاي بدن مبارکش مي لرزيد. 6- وقتي ياد از بهشت و دوزخ مي کرد، همانند مارگزيده به خود مي پيچيد. 7- از خداي تعالي بهشت مسئلت مي کرد و از آسيب هاي دوزخ به او پناه مي برد. (6) فراز هفتم (ميراث پدر) ابن بابويه و ديگران روايت کرده اند که: حضرت فاطمه(ع) در بيماري پيامبر(ص) امام حسن و امام حسين(ع) را به خدمت آن حضرت آورد و فرمود: "يا رسول الله. اينها پسرهاي تواند چيزي به ميراث به ايشان بده." حضرت فرمود: "به امام حسن هيبت و بزرگواري خود را دادم به امام حسين جرات و بخشش خود را دادم به روايت ديگر سخاوت و شجاعت خود را." (7) فراز هشتم (تکريم امام حسين(ع)) امام حسن(ع) فوق العاده به برادرش امام حسين(ع) احترام مي کرد، گويي سن امام حسين(ع) بيشتر از امام حسن(ع) است. ابن عباس مي گويد: راز اين موضوع را از امام حسن(ع) پرسيدم، در پاسخ من فرمود: "من هيبت حسين را مانند هيبت پدرم مي دانم." ابن عباس افزود: "امام حسن(ع) در مجلس ها با ما عادي مي نشست، هر وقت حسين(ع) وارد مي شد، خود را جمع مي کرد و محترمانه مي نشست، حسين از همان آغاز يک شخصيت استثنايي بود." (8) و کلام آخر اي گل زهرا! تولدت مبارک! اي گل زهرا! عنايتي کن! اي گل زهرا! زيارتت در دنيا و شفاعتت را در آخرت نصيب ما فرما! اي گل زهرا! محبتت را در دل ما و فرزندانمان و شيعيانت تا ابد جاي بده!

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت