اولويت حمل و نقل عمومی شوخی نيست !
مديريت شهري، اولويت دادن به حمل و نقل عمومي را از لابلاي شعار هاي معمول بيرون آورده و با توسعه خطوط BRT در بزرگترين خيابان كشور جسارت خود را با رويكردي عدالت محور نشان داده است و اينبار خودروي شخصي سواران بايد ...
در شهر تهران حدود 4 میلیون خودرو وجود دارد که با در نظر گرفتن ورود روزانه 800 خودروی جدید به خیابانهای پایتخت به نظر میرسد در آیندهای نزدیک شهر تهران حتی برای پارکینگ خودروها نیز جایی نداشته باشد و هر روز بر حجم ترافیکها بر شهر افزوده شود. به گزارش گروه اجتماعی «فردا»، ترافیک تهران که روزانه حداقل 20 میلیون ساعت از عمر شهروندان را در خیابانهای شهر هدر میدهد به اذعان همه کارشناسان و متخصصان ترافیک یک راه حل مشخص دارد و آن هم توسعه حمل و نقل عمومی است تا شهروندان به جای استفاده از خودروهای شخصی از وسائلی نظیر مترو، اتوبوس و حتی تاکسی استفاده کنند. آنچه در شهرهای بزرگ و توسعه یافته جهان بیش از هر چیز در خصوص ترافیک در دستور کار مدیران شهری قرار گرفته اولویت بخشی به حمل و نقل عمومی و روان سازی حرکت آن در مقابل خودروهای شخصی است چرا که هر خودروی شخصی به 20 متر فضای معبر در شهر نیاز دارد و با روند عرضه و تقاضای خودروهای شخصی، هر چقدر هم که بزگراهها و خیابانهای جدید در شهر احداث شود باز هم در رقابت توسعه معابر و ورود خودروها، برنده خودروهای شخصی خواهند بود و در نهایت بر بار ترافیک افزوده میگردد. مدیریت شهری در شهر تهران در 3ـ4 سال اخیر در رویکردی جدید و البته با چاشنی جسارت، اولویت بخشی به حمل و نقل عمومی را از برنامهها و طرحهای شعارگونه خارج کرد و رنگ واقعیت به آن بخشید که احداث خطوط BRT را میتوان به عنوان شاه بیت آن در نظر گرفت. آنچه در احداث خطوط BRT توسط شهرداری تهران اولویت پیدا کرد. آسایش مسافرین وسائل حملونقل عمومی حمایت از اقشار کمدرآمد و روان سازی حرکت و افزایش فضای تردد برای خودروهای عمومی بود که این امر به صورت مستقیم استفاده از خودروهای شخصی را با محدودیت روبرو میساخت. یک خودروی شخصی حداکثر میتوان تا 5 سرنشین را حمل کند و این در حالی است که بیش از 75 درصد خودروهای تردد کننده در شهر تک سرنشین هستند و در مقابل یک اتوبوس BRT ظرفیت جابجایی 200 مسافر را داراست و مقایسه این آمارها به خوبی نشان میدهد که عدالت چه حکم میکند؟! در یک بررسی اجمالی میتوان دریافت اغلب استفاده کنندگان از وسائل حملونقل عمومی به خصوص اتوبوس، قشر متوسط و کمدرآمد جامعه هستند که در خطوط BRT قادر هستند تا یک مسیر 17 کیلومتری را با تنها یک بلیط 20 تومانی طی کنند. با این همه استفاده کنندگان خودروهای شخصی را میتوان در ردیف اول مخالفین خصوص BRT نامید چرا که اتوبوسهای سرخ رنگ BRT جای خودروهای شخصی آنها را تنگ میکنند و آنها مجبورند با حسرت مسیرهای روان این اتوبوسها را در ترافیک مسیر خودروهای سواری حاشیه این خطوط را نظاره کنند. توسعه خطوط BRT در حالی وارد عرصه جدیدی شد که ساکنین شمال تهران به عنوان یک منطقه با سطح متوسط درآمد بالا، بیشتر حمل و نقل خود را با خودروهای شخصی انجام میدادند و انتخاب خیابان ولیعصر به عنوان طولانیترین خیابان پايتخت ، از همان ابتدا حساسیتهای زیادی را برانگیخت. در احداث خطوط BRT در خیابان 18 کیلومتری ولیعصر تهران، بخشی از مسیر، یعنی از میدان ولیعصر تا خیابان پارکوی یک طرفه شد و خودروهای شخصی و سواری تنها قادر بودند تا در نیمی از فضای خیابان و به سمت شمال حرکت کنند که این مسئله در روزهای اول اجرای طرح ترافیک شدیدی را در مسیر فوق به دنبال داشت. با روان شدن ترافیک پس از یک هفته ، از اجرای طرح یک طرفه کردن خیابان ولی عصر ، آنچه خود را بیش از پیش نشان میداد ، طی مسیر سریع مسافران خطوط BRT در طولانیترین خیابان خاورمیانه بود که قادر بودند مسیر میدان ونک تا میدان راهآهن را در عرض 17 دقیقه طی کنند. خیابان ولیعصر که به عنوان یک محور فرهنگی و تاریخی توسط شورای شهر و مدیریت شهری پایتخت مورد تأکید قرار گرفته دیگر به جای ترافیک دو طرفه خودروهای شخصی چندین میلیونی و گشت و گذارهای بیهدف، جولانگاه اتوبوسهای BRT شده است، با بهرهگیری از شجاعت مديران شهری؛ عدالت ، حمایت از اقشار کمدرآمد و توسعه حملونقل عمومی را از لابهلای شعارهای همیشگی بیرون کشیده شده و به خاطره انگیزترین خیابان شهر وارد شده است . اگر مدیران شهرداری جرأت به خرج دادهاند و به جای شعار دادن، اولویت را در واقعیت به حملونقل عمومی دادهاند، اگر خیابان ولیعصر (عج) یک طرفه شده و حرکت خودروهای شخصیمان سختتر شده و مجبوریم در ترافیک بمانیم، باید بپذیریم که برای فردای بهتر شهر و زندگیمان، برای هوای پاک شهرمان باید نگاه یک طرفه را کنار بگذاریم و منافع و شهر را ببینیم تا در آینده افسوس فرصتهای امروز را نخوریم.
دیدگاه تان را بنویسید