ما همه پوپولیست شده ایم / رمز و راز کتابچه پوپپولیست‌ها

کد خبر: 941581

آرتور فینکلستاین که یک مدیر دست راستی کارزار سیاسی در آمریکا بود و در سال ۲۰۱۷ درگذشت، تقریبا هرگز در ملاعام سخنرانی کرد.

ما همه پوپولیست شده ایم / رمز و راز کتابچه پوپپولیست‌ها

سایمون کوپر/ نویسنده کتاب فوتبال علیه دشمن:

آرتور فینکلستاین که یک مدیر دست راستی کارزار سیاسی در آمریکا بود و در سال ۲۰۱۷ درگذشت، تقریبا هرگز در ملاعام سخنرانی کرد. او آن قدر مخفی کار بود که حتا رزرو هتل هایش را هم با نام مستعار انجام می داد. عملا تنها ردی که از او برجامانده سخنرانی ای است که در سال ۲۰۱۱ در مؤسسة گمنام چورو در پراگ ایراد کرد. این سخنرانی که در يوتيوب موجود است. ارزش گوش دادن را دارد، چرا که در آن، او آینده سیاسی ما را پیش بینی کرده است. فینکلستاین با آن لهجة بروکلینی اش می گوید که بحران اقتصادی «دست کم بر مبنای آنچه من در سفرهایم به جاهای مختلف دیده ام، بسیار شدیدتر از آنی است که می پنداریم همه جا خشمی عظیم و واقعی دیده می شود.» و همه جا این خشم معطوف به اقلیت های قومی است. او می گوید که در آمریکا «این خشم، مکزیکی ها را هدف گرفته است.»

چنین زمانه ای فرصتی به دست می داد برای ظهور ناگهانی «سیاستمداران بر آمده از ناکجا». فینکلستاین پیش بینی کرده بود که با در نظر گرفتن آشوب و ویرانی اقتصادی زمانه «باید انتظار این را داشته باشیم که تاجران به رهبران جوامع تبدیل شوند». او مشخصا به چه کسی اشاره داشت فینکلستاین در این سخنرانی در سال ۲۰۱۱ می گوید که «کسی حواسش به دونالد ترامپ در امریکا هست، او واقعا حیرت انگیز است. یک شخصیت کاملا منحصربه فرد.» ترامپ در آن زمان تمام قد به دنبال اثبات اصالت غیر امریکایی باراک اوباما بود. فینکلستاين مشاور نیکسون، ریگان، نتانیاهو و اوربان بود و چندین مشاور کارزار انتخاباتی ترامپ در سال ۲۰۱۶، خاصة راجر استون، از مریدان فینکلستاین بوده اند. فینکلستاین و دیگر استراتژیست های پوپولیست (با کمک روسیه) مطالبات و نارضایتی های مردمی را به پیروزی های انتخاباتی تبدیل کرده اند، و حالا هدف بعدی شان چیست؟ انتخابات پیش روی اتحادیه اروپایی اما این استراتژیست ها چه تکنیک ها و روش هایی دارند؟ دیوید کاسالجو، مغز متفکر جنبش پنج ستاره ایتالیا، زمانی گفته بود که احزاب سیاسی قدیم مغازه های فروش و کرایه نوار ویدیویی بودند اما احزاب جدید نتفلیکس هستند. اغلب احزاب سیاسی، دست کم تا سال ۲۰۱۶، از تکنیک های قرن بیستمی استفاده می کردند و به زبانی خشک سخن می گفتند. اما در عرض یک نسل ترقی خواهان از «رویای خود را به واقعیت تبدیل کنید» به «واقعیت را به رؤیای تان تبدیل کنید» رسیدند.

نفوذ پوپولیسم، نفوذی قرن بیست ویکمی است. ترامپ از یک برنامه تلویزیونی آمده است. یک مجرای نفوذ دیگر پوپولیست ها، فرهنگ بازی های ویدیویی بوده است. استیو بَنن (که در پشت صحنه برای پیروزی ترامپ کارآمدتر و تأثیر گذارتر بوده تا در صحنه) در سال ۲۰۰۵ مدت کوتاهی در بازی های ویدیویی سرمایه گذاری کرده بود. سرمایه گذاری او شکست خورد و پولش را از دست داد، اما در این مسیر با یک دنیای عظیم زیرزمینی آشناشد؛ دنیایی در فضای آنلاین مملو از جوانانی با نام های مستعار که در کار اعمال خشونت و لذت بردن از آن هستند. شبکه های اجتماعی که آمده استارت آپ پوپولیسم به سرعت تکنیک های استفاده از آن را آموخت آن چنان که رهبران پوپولیست و دنبال کنندگان شان در شبکه های اجتماعی، در چرخه ای شوم، یکدیگر را تغذیه و تقویت می کنند. احزاب پوپولیست در فضای مجازی، اطلاعات کلانی درباره رای دهندگان جمع می کنند و این به آن ها اجازه می دهد که گروه های خرد و کوچک بی شماری را با پیغام هایی منحصر به فرد و مشخص هدف بگیرند. کارزارهای انتخاباتی به «جنگ نرم افزارها» تبدیل می شوند و هواداران هم احساس می کنند که در این جریان ها مشارکت دارند و فقط نظاره گر ماجرا نیستند. پوپولیست ها مبارزه انتخاباتی را از حکومت داری جدا کرده اند. رهبران آن ها نه بر اساس توانایی ها و مهارت های حکمرانی شان که صرفا بر اساس توانایی شان در انگیزش این مشارکت و درگیر شدن انتخاب می شوند. از همین روست که بسیاری از آن ها- بپه گریلو، بوریس جانسون، ترامپ- از صنعت سرگرمی به دنیای سیاست آمده اند. یک مسیر آسان و سریع برای درگیر کردن مردم، برانگیختن خشم آن هاست و به گفته فینکلستاين، کسی که می گوید «من یک طرح هفت مرحله ای برای اصلاح نظام بازنشستگی دارم» به کسی که می گوید «بریزیدشان بیرون از شر این آدم هاخلاص بشوید خواهد باخت.» در نظر فینکلستاين، انتخاب دشمن درست مهم تر است تا انتخاب نامزد انتخاباتی خودتان. دشمن ایدئال فرد یا گروهی است که می توان آن را تجسم شر جلوه داد. در قاموس پوپولیست ها نوشته شده است. فرقی نمی کند کشورتان چقدر آرام و امن به نظر برسد، دشمن در صدد تخریب سبک زندگی شما و حتا کشتن شماست. پوپولیست ها افراطیون را هم جذب می کنند. نامزد پوپولیست هرگز از افراطیون اعلام برائت نمی کند، چون آن ها پرشورترین هواداران او هستند و باعث می شوند که او میانه رو به نظر برسد. این است که ترامپ همان قدر به نئونازی های شارلوتسویل نیاز داشت که نتانیاهو به حزب قدرت یهود و حالا، احزاب سنتی دارند تکنیک های پوپولیست ها را یاد می گیرند. دموکرات های آمریکا دشمن ایدئال شان را در ترامپ یافته اند و احتمالا در انتخابات سال ۲۰۲۰، یک دشمن ایدئال جمهوری خواهان را به نامزدی خودشان انتخاب نخواهند کرد. از رژه زنان در ژانويه ۲۰۱۷ بدین سو همه جا می بینیم که رأی دهندگان هوادار احزاب سنتی از نقش ناظر منفعل بیرون آمده اند و به مشارکت روی آورده و در جریانات درگیر شده اند. و بعضی سیاستمداران جدید، خاصه اوساسیو کورتس که جوان ترین نماینده ای است که به کنگره هم راه یافته، در بازی درگیر کردن مردم، دست کمی از ترامپ ندارند. از جهتی، و تا به درجه ای می شود گفت امروز ما همه پوپولیست هستیم.

منبع: اندیشه پویا

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت