راضی به رضای يار
حجت الاسلام محمدعلی سلیمانی*
ثانيه هاي آخري بود كه براي يك دور گردش كامل و رسيدن به دقيقه انتظار ، نيمه شب موعود را نظاره مي كرد و در غربتي هميشگي ناشي از تحمل درد و هيچ نگفتن به لحظه قرب يار نزديك مي شد و عجبا كه در آن لحظه فقط او بود و دادار. هر چند كه طي 23 سال هجرت از خاك تا افلاك ، مهرباني هاي همراهان هميشگي اش خاصه همسر فداكارش نوازشي بود بر زخم هاي عميق ريه اش و اغلب اوقات چشم هاي اشكبار و ملتمس، اجابتي در كنار بستر بيماريش چه در منزل و چه همجواري مديد با تخت بيمارستان او را همراهي مينمود اما بي گمان بايد حكمتي جستجو نمود تا چرايي تنهايي لحظه عروج اين ابر مرد استقامت و صبر بر ما مكشوف گردد. و اگرما در عمل به توصيه آيه شريفه " واستعينو بالصبر و الصلاة " فقط نمازش را در ركعتهاي يوميه و پي در پي ادا مي كنيم پس چه زيبا لحظاتي كه او در پرتو صبري الهي و مثال زدني يه استقبال نماز و عبادتي مي شتافت آن هم در اول وقت؛ شايد گفتن از 23 سال استقامت و بردباري به اندازه نوشتن آن آسان باشداما بي شك تحملش 23 بهار توكل ميخواهد و مجاهدتي به فراخي انتظار. حال چه پايانش عافيت باشد( كه نبود) و چه سفر تا همسايگي دلدار. شايد گفتن و نوشتن از او در قاموس كلمات و واژه هاي ناب آسان نباشد اما بي گمان ادا كردن حق مطلب در وصف ايشان چه بسا دشوارتر بنمايد. مهربان بود و صميمي و اين را در بيشمار ديدارهايي كه به فيض عيادتش نائل مي گشتيم ، نظاره گر بوديم. 23 سال ميزبان ميهماناني بود از جنس دوست و فاميل گرفته تا همرزم و مسئول و در اين رهگذر چه بسيار كه حرمت ميهمان نگه ميداشت و علي رغم همه رنجوري و درد ناشي از زخم هاي عميق سينه ، ساعتها پا به پاي ميهمان مي نشست و حتي اگر ديگر نايي براي گفتگو و هم كلامي نداشت با قلمي مهجور، سپاس خود را با نوشته اي به ميهمانش هبه كرده و اينگونه اظهار ارادت مي نمود. تا كنون پرداختن به ابعاد شخصيتي اين شهيد والا مقام كه در مظلوميتي غبار آلود ( از هنگامه شهادت تا انتقال جسد مطهراو به زادگاهش بهبهان) بال به آسمان گشود بيشتر محصور به ويژگيهاي رفتاري و اخلاقي ايشان بوده كه در اين ميان اشاره به ابعاد معرفتي، اعتقادي و اجتماعي ايشان خالی از لطف نیست. در تقيد به ارزشها و استقرار احكام الهي در جامعه بسيار ثابت قدم بود و گواه اين مطلب چه در زمان كوتاه حضورش به عنوان دبير معارف اسلامی و چه در تربيت صحيح دو نو گل باغ زندگيش (محسن و فاطمه) كاملا هويدا مي باشد. اگر چه بدليل ضعف مفرط جسمي و ناتوانيهاي بدني ، انتظار تحليل وقايع روز جامعه از سوي ايشان كمي دور از ذهن باشد اما همواره با بصيرتي كامل و شجاعتي مثال زدني نسبت به آگاهي دادن اطرافيان خويش در خصوص ملاحظات سياسي و اجتماعي و شرايط روز جامعه خود را ملزم دانسته و نقش آفريني مي نمود.در اعتقاد به اصل مترقی ولايت فقيه و پیروی از ولی امر خود انقياد كامل داشته و در دفاع از پیر و مراد عارفان خامنه ای عزیز، بي باك و جسور بود و ملاحظه هيچ كس را نمي نمود.
در 2 سال پاياني و منتهي به حيات طيبه ايشان تا زمان شهادت ، بدون دستگاه اكسيژن ساز و استفاده از ماسك ، عملا زندگي براي ايشان غير ممكن بود.تا آنجا كه حتي بهره برداري از حياتي ترين نيازهاي زندگي مانند تغذيه و بهداشت و حتي فرائض و عبادات ايشان نيز تنها به کمک دستگاه اكسيژن ساز میسر بود. در گرماگرم حضور مردم در انتخابات حماسه ساز و تاريخي رياست جمهوري از ابتداي صبح بي قرار بود و منتظر، آنچنانكه از همان لحظات آغازين صبح تا هنگامه غروب چندين بار در تماس با صندوقهاي سيار مستقر در محل سكونتش ، خواستار آمدن صندوق به منزل بود ليكن به دليل ازدحام و فشردگي حضور مردم و تا يك ساعت به پايان زمان راي گيري نوبت به ايشان نرسيد و نهايتا با اصرار فراوان خود و علي رغم ريزش شديد باران در شرايطي بسيار سخت درحالي كه دستگاه اكسيژن سازبه او متصل و ساير ملزومات مخصوص جانبازان شيميايي را يدك مي كشيد از منزل خارج شده و به محل صندوق راي واقع در شهرك محلاتي رفته و راي خويش را در پيروي از ولايت فقيه و پاسداري از خون شهدا به صندوق ريخته چرا كه او معتقد بود براي حاكميت ارزشها بايد در اين انتخابات حضور پيدا نمايد. براستي تفسير برهان و قاعده لطف در اين ميانه چيست ؟ ايا جز اينست كسي كه در آستانه ورود به بهشت و ديدار با سالار شهيدان بوده است از لطف و عنايت امام عصر خويش( عج) در انتخاب دقيق راه بي بهره نخواهد ماند؟ آري اكنون او در جوار رحمت الهي نظاره گر رفتار وفا داران به اسلام ، انقلاب و رهروان حقيقي راه امام و رهبري در دفاع از ارزشها و پاسداري از خونهاي ريخته شده خود و همرزمان شهيد و ايثارگرش ميباشد و چشم انتظار سربلندي ما از آزمونهاي پيش رو...انشاء الله.... روحش شاد و يادش گرامي * از نزدیکان آن شهید
دیدگاه تان را بنویسید