تصاویر: مانکنهای کرونازده
روزهای اولی که کرونا آمد، خیلیها جدی بودنش را باور نمیکردند یا شاید خیلیهایمان دچار سردرگمی بودیم. آن روزها آمارهای ابتلا و مرگومیر کمتر بود و فاصلهگذاری به شکلی که از اوایل فروردین اجرا شد، آغاز نشده بود. بسیاری از مغازهها و کسبوکارها تا چند هفته فعال بودند و تا مدتی، ممنوعیت فعالیت کسبوکارهای پرریسک مثل روزهای اخیر جدی نشده بود. یکی از اِلمانهای شهری که در این مدت گاه به چشم میآمد، مانکنهای پشت ویترین مغازهها در کنار خیابان و داخل پاساژها بود؛ آدمکهای ساکت و ساکنی که مثل همیشه لباسهای رنگارنگ به تن داشتند و گاه برای هشدار یا همرنگی با جماعت یا جلب توجه، ماسکی به چهره سردشان زده بودند.
روزهای اولی که کرونا آمد، خیلیها جدی بودنش را باور نمیکردند یا شاید خیلیهایمان دچار سردرگمی بودیم. آن روزها آمارهای ابتلا و مرگومیر کمتر بود و فاصلهگذاری به شکلی که از اوایل فروردین اجرا شد، آغاز نشده بود. بسیاری از مغازهها و کسبوکارها تا چند هفته فعال بودند و تا مدتی، ممنوعیت فعالیت کسبوکارهای پرریسک مثل روزهای اخیر جدی نشده بود. یکی از اِلمانهای شهری که در این مدت گاه به چشم میآمد، مانکنهای پشت ویترین مغازهها در کنار خیابان و داخل پاساژها بود؛ آدمکهای ساکت و ساکنی که مثل همیشه لباسهای رنگارنگ به تن داشتند و گاه برای هشدار یا همرنگی با جماعت یا جلب توجه، ماسکی به چهره سردشان زده بودند. بعد هم که لباسفروشیها و پاساژها تعطیل شدند، بعضیهایشان را پارچهپیچ کردند تا حالا که بازدیدکننده و خریداری نیست، لااقل خاکی نشوند. این آدمکها همیشه همینطور ساکت و بیروح بودند، اما لابد دلِ نداشتهشان خوش بود به اینکه دیده میشدند. این روزها اما در خاموشی فرو رفتهاند و فراموش شدهاند.
دیدگاه تان را بنویسید