ناصر حجازی زنده است
اینجا هم جایی نیست که گم کردهات پیدا شود، اینجا شهر گمشدههاست، شهر گم کردهها. گزارش یک جشن از این غمانگیزتر هرگز نخواهد بود. وقتی بود جایش خالی بود، حالا که جای آن «جای خالی» هم خالی است و باور این باور سختتر از سخت. زمان همیشه چارهساز نیست، گاهی زخم ریشه میدهد و زمان ریشههایش را خشک نمیکند.
دیروز کمی از باقی روزها غریبتر بود. چیزی کم داشت. گزارش یک جشن از این غمانگیزتر هرگز نخواهد بود. جشن دلشوره. مثل وقتی که چیزی گم میکنی و بیقراری. همه جا را میگردی، همه جاهایی که میدانی آنجا نبوده که حالا پیدا شود، اما میگردی، شاید که در عین ناامیدی نشانی پیدا کنی از همه آنچه که دیگر نیست. باور گمشدن، دلکندن، جدایی از گمشدن، دلکندن، جدایی سختتر است، باور این باور سختتر از سخت. زمان همیشه چارهساز نیست، گاهی زخم ریشه میدهد و زمان ریشههایش را خشک نمیکند، آب میدهد و درد همه جا را بیصدا تسخیر میکند. حکایت یک جشن است، جشنی که کیک شکلاتی داشت، شمعهای روشن داشت و گلهای رنگی و عکسهای قدی، جشنی که شلوغ بود اما سکوت بود و چشمها مات، لبخندها ماسیده بود و همه انگار ذهنشان در جستجوی گمشدهیی، دلشان شور افتاده بود. وقتی ته دلت خالی است ولی باید قرص باشی، فکرت مشغول است اما باید آرام باشی، دستهایت در یکی از روزهای پایانی پائیز یخ کرده و باید دلگرمی دهی با آرامش. مهمانها یکییکی میآیند و به جای سلام، به چشمهای دیگران خیره
میشوند و همین. اینجا هم جایی نیست که گم کردهات پیدا شود، اینجا شهر گمشدههاست، شهر گم کردهها. گزارش یک جشن از این غمانگیزتر هرگز نخواهد بود. وقتی بود جایش خالی بود، حالا که جای آن «جای خالی» هم خالی است و باور این باور سختتر از سخت. زمان همیشه چارهساز نیست، گاهی زخم ریشه میدهد و زمان ریشههایش را خشک نمیکند. «من پیشقدم شدم و گفتم که با همین دست شکسته هم حاضرم مقابل اسرائیل بازی کنم. مربیان تیمملی هم به خاطر شهامتی که من از خودم نشان دادم باورشان شد که از عهده این کار بر میآیم و تصمیم گرفتند مرا در بازی فینال درون دروازه قرار دهند. البته اوفارل نمیخواست مرا با دست شکسته بازی دهد ولی من او را توجیه کردم و به او گفتم که از نظر روحی کاملا آمادهام. اوفارل هم وقتی دید من این قدر جرات دارم که با دست آسیبدیده میخواهم درون دروازه بایستم مرا در بازی فینال به میدان فرستاد. البته بچههای تیم هم اعتراض کردند و گفتند که من دستم شکسته و نمیتوانم بازی کنم ولی اوفارل به اعتراض هیچکس توجهی نکرد و مرا بازی داد. من فقط میتوانستم با دو انگشتم توپ بگیرم.» کسی که اهل سازش نیست هم میمیرد، اما مرگش عین زندگی
است. ناصر حجازی، تولدت مبارک.
دیدگاه تان را بنویسید