چـــرا پارالمپيكــيها؟
مصطفی شوقی/ نسبتگرايي ميان رشتههاي ورزشي امر درست و منطقي نيست.
روز گذشته يكي از خوانندگان روزنامه در حالي كه گريه ميكرد با من تماس گرفت؛ او از اينكه ايران ورزشي تنها روزنامهاي بوده كه عكس باقري قهرمان طلايي پارالمپيكي ايران را روي جلد برده تشكر ميكرد. من هم از او معذرت ميخواستم كه به دليل زمانبندي موجود نتوانستهايم دو مدال طلاي محسن كائيدي و نادر مرادي را در صفحه نخست خود بياوريم. او ميگفت كه ورزشكاران پارالمپيكي چيزي كم از ديگر ورزشكاران ايراني ندارند و چه بسا با محروميتهاي زيادي روبرو هستند و همين ورزش كردن آنها را سختتر ميكند و خانوادههايشان نيز در فعاليت ورزشي سختيهاي زيادي را متحمل ميشوند. با او همراهي كردم و البته با خودم فكر ميكردم كه چرا اين همه تبعيض ميان ورزشكاران المپيكي با فوتبال و همين ورزشكاران معلول با ورزشكاران سالم وجود دارد؛ شايد پاسخ همان تفاوتها ميان اين رشتههاست كه برگرفته شده از مشكلات ساختاري ورزش كشور باشد. تعارف را اگر كنار بگذاريم همين ما رسانهها گرچه ميدانيم كه ريشههاي اين تفاوتها و مشكلات چيست اما به اين شكاف كمك ميكنيم. در حداقلي ترين حالت شايد بخشي از ايجاد ذائقه عمومي در اقبال به فوتبال جدا از جذابيتهاي بصري و محتوايي رسانهها باشند كه در كنار خود مديران عزيز و زحمتكش عاشق جذابيتهاي بصري فوتبال را دارند! كمتر از 20 روز پيش در كنار شكستهاي پي در پي دو تيم استقلال و پرسپوليس اين قهرمانان كشتي، دووميداني و تكواندو بودند كه بهترين نتيجه تاريخ ورزش ايران را در المپيك رقم زدند و تك تك مردم ايران را خوشحال كردند. همان موقع بسياري از رسانهها سخن از برتري ورزشها به فوتبال دادند اما چند روز بعد از اينكه تب المپيك سرد شد، دوباره دعواهاي فوتبالي و نقل و قولهاي هميشگي روي جلد ما روزنامهها رفت و امروز هم اگر ورزشكاران معلول 3 مدال طلا در يك روز كسب كنند باز هم ... حرفم اين نيست كه به فوتبال نپردازيم و البته كه نزد رسانههاي بخش خصوصي فروش و تيراژ حكم انتشار و دوام روزنامه را دارد اما بايد با يك بازنگري حداقل بخشي از جلد خود را به كساني اختصاص ميداديم كه براي ورزشكار شدن از سلامتي جسم كامل برخوردار نيستند. شايد براي جامعه گسترده معلولان ايراني راهي براي تيراژ و شايد هم ارتقاي سلامت اجتماعي باز كنيم. شايد خيلي از دوستان ما در رسانهها بگويند اينها صدايشان از جاي گرم بلند ميشود اما با كمال احترام به همكاران خوبمان كه ميدانيم چقدر براي انتشار روزنامه شان زحمت ميكشند، اين نكته را يادآور ميشوم كه مگر همين چند روز پيش نبود كه بازيكنان تيم ملي با رسانهها قهر كردند، آن هم به خاطر اينكه در ايام المپيك رسانهها در مقام قياس ميان ورزشكاران رشتههاي منهاي فوتبال با فوتبال پرداخته بودند. به زبان سادهتر وقتي ما رسانهها بيشتر از اينكه از فوتباليستها بنويسيم از ورزشكاران مدال آور المپيك نوشته بوديم مورد طعنه و انتقاد قرار گرفتيم و حالا نيز البته در مظان اتهام هستيم. نسبتگرايي ميان رشتههاي ورزشي امر درست و منطقي نيست. فوتبال به جاي خود، ورزشكاران ديگر به جاي خود و حالا هم پارالمپيكيها بهجاي خود. گرچه بايد ما بهعنوان رسانه نسبت ميان آنها را تعيين كنيم و شايد تجربه المپيك و واكنشهاي بعدياش نيز مهمترين دليل بر اين ادعاست اما حداقل به احترام راه ناهمواري كه ورزشكاران پارالمپيكي براي رسيدن به مدال دارند در اين چند روزه جايي در صفحات نخست را به آنها اختصاص ميدهيم. شايد امروز خيلي از دوستان و همكاران من در رسانهها به اين حرف رسيده باشند و جايي در صفحه اول را به قهرمانيهاي آنها اختصاص داده باشند. از همه دعوت ميكنيم. سردبیر ایران ورزشی
دیدگاه تان را بنویسید