استقلال شفر در بازی تاج و تخت (آنالیز)

کد خبر: 853705

با وجود این که استقلالی ها هنوز در لیگ هجدهم طعم شیرین پیروزی را نچشیده و همین ابتدا چهار امتیاز در کورس با رقیب سنتی عقب افتادند اما آنالیزها نشان می دهد این تیم پتانسیل قهرمان شدن را دارد.

استقلال شفر در بازی تاج و تخت (آنالیز)

به گزارش "ورزش سه"، فرمول قهرمانی معروفی برای لیگ های درجه دو جهان فوتبال وجود دارد: " در خانه خودت ببر. در خانه حریف نباز" . ساده ترین پوزیشن تعریف شده برای آن نیز همان روشی است که قلعه نویی توانست در فصل 91_92 با اجرای آن استقلال را به قهرمانی برساند و مظلومی در فصل 94_95 در حالی که با اختلاف امتیاز پیش بود به علت مصدومیت مهره اصلی این تئوری(چشمی) به سومی قناعت کرد.

پوزیشن ساده در زمین حریف با دو هافبک دفاعی تخریبی بازی کن و در زمین خودی با یکی. اما بحث بعضی وقت ها می تواند در مورد سبک بازی هم باشد. مانند استقلال شفر در دو هفته ابتدایی لیگ. یک میزبان و یک مهمان. البته آنها از نظر نتیجه دو امتیاز با میانگین فرمول قهرمانی فاصله دارند، اما آیا در روش بازی کردن تفاوتی قائل شده اند!

بررسی لحظه به لحظه دو گل استقلال در برابر ذوب آهن می تواند کمک عالی برای فهم تاکتیک های شفر و ظرفیت آبی پوشان باشد. پس صحنه به صحنه پیش می رویم. هردو گل با توپگیری در زمین حریف اتفاق افتادند. گل اول با جایگیری صحیح اسماعیلی بین کانال های حریف. گل دوم با تعقیب پرفشار پاس ضعیف صادر شده توسط سهرابیان و زکی زاده و توپگیری در حالت دو به یک از بک راست ذوب آهن. توپگیری در زمین حریف.

آماری که در بازی اول استقلال فقط 18 مرتبه موفق به انجام آن شد. عددی که با وجود بازی فشرده پیکان و در صورت تاکتیک پرس صحیح می توانست موجب حمله برابر دفاع نیمه متمرکز تیم جلالی شود ولی نرخ زیر میانگین آن این احتمال را از تیم استقلال گرفت. اما در برابر ذوب آهن آنها توانستند نمره بسیار خوب 32 بار توپگیری در زمین حریف را ثبت کنند. در واقع یعنی 14 احتمال بیشتر حمله برابر دفاع سازمان نیافته و باز تیم مقابل و خوب دو بار هم موفق به گلزنی از این روش شدند. در واقع میانگین هر 16 توپگیری در زمین حریف، یک گل.

دو عامل مهم برای این پیشرفت وجود داشت؛ اول اینکه خط شروع پرس تیم متراکم تر شد. در برابر پیکان شروع کننده فشار فقط باقری بود و خوب بالطبع نمی توانست یک نفره در بازی دو مدافع آخر حریف خرابی ایجاد کند اما در بازی با ذوب زوج باقری_ اسماعیلی فشار اولیه را در یک راستا روی بازیسازی دو مدافع آخر حریف اعمال کرده و باعث می شدند که خط طراح ذوب نتواند بازی را به صورت صحیح توسعه دهد و این باعث مشکلاتی از قبیل لو رفتن توپ می شد.

عامل دوم پیشرفت توپگیری در زمین حریف آبی ها به مسئله فشار ثانویه مربوط می شد. فشار حمایتی پشت خط شروع پرس تیم. فشار دوم تیم. در بازی با پیکان این مسئله دامنه نداشت و به صورت منقطع کار می کرد. نفرات و خط هایی که در حمایت از پرسینگ تیم به جلو شیفت می کردند با فاصله طولی پرنشدنی نسبت به هم قرار می گرفتند و خوب پیکان هم در این فضاها بازی می کرد و توپ را به زمین جلو انتقال می داد.

اما در برابر ذوب آهن دستور شفر این بود: فشار دوم، فشار نهایی باشد. با توجه به این تاکتیک، به محض عبور توپ از خط شروع پرس و ورود به یک سوم میانی، از خط دروازه خودی تا تقاطع یک سوم میانی_هجومی، تیم به صورت یک واحد منسجم و پرفشار و دامنه دار و پوششی با پیگیری مداوم و بدون ذره ای ایجاد تاخیر دنبال به دست آوردن توپ همه بازیکنان صاحب آن را شدید پرس می کرد. فشار دوم، فشار نهایی؛ یعنی پرسینگ شدید تمام زمین و خوب این مسئله در کنار مورد توپگیری که گفته شد یک خاصیت دیگر نیز داشته و آن مجبور کردن حریف به بازی سریع بود. بازی که با خطاهای زیادی در پاسکاری همراه می باشد و این برای تیم امید نمازی که دنبال فوتبال مالکانه و پله به پله بود نوعی ضرر محسوب می شد. ذوب آهن در یک سوم دفاعی استقلال فقط سه مرتبه توانست بیشتر از 3.5 پاس ( رسیدن به چهار پاس یا سه پاس و ضربه به دروازه) بدهد.

یکی از این سه مرتبه روی گل اول ، کرنر و ضربات سر ذوبی ها به دست آمد. این آمار بیشتر از پیش پیشرفت استقلال در پرسینگ پرفشار را نسبت به بازی اول و رسیدن به یک نرخ آماری خوب نشان می دهد. در واقع سه مرتبه یعنی عدم وجود فرصت و فضا برای انجام کارهای ترکیبی در یک سوم هجومی. فرصت و فضایی که استقلال با فشار و تراکم و پوشش آن را از آنها گرفته و دام خط ظریف سرعت_عجله را برایشان پهن نمود و خوب اینکه ذوب در جریان بازی موفق به گلزنی نشد می تواند نشانگر استیلای عجله بر سرعت باشد.

در صحنه بعدی دو گل استقلال ما با مسئله ای طرفیم که به تنهایی حدود شصت درصد از سهم گل ها را به خود اختصاص می دهد. مسئله دریبل موفق در یک سوم هجومی. دریبل هایی که باز کننده فضا بوده و حمله را در مرحله تمام کنندگی قرار دادند. دریبل هایی که بدون آنها هرگز این دو گل صورت نمی پذیرفتند. یک دریبل از باقری در گل اول و دو دریبل از سهرابیان روی گل دوم.

استقلال در این بازی 21 دریبل موفق در یک سوم هجومی ثبت نمود که با توجه به 15 دریبل موفق در بازی اول برابر پیکان با یک رشد چشمگیر چهل درصدی مواجه هستیم. چرا؟ همانطور که در تحلیل هفته ابتدایی تیم گفتیم قدرت بازی فانتزی استقلال در فاز حمله بسیار بالا می باشد و شفر می تواند به عنوان یک خصیصه فنی روی آن حساب کند. البته در بازی اول اجرای آن در کل الگوی تیم بسط پیدا نکرد. به خاطر حضور خسرو حیدری در ترکیب و دفاع فشرده پیکان تقریبا هشتاد درصد توسعه حملات به وی می رسید تا بتواند با دور زدن این فشردگی ارسال روی دروازه را انجام دهد و به همین دلیل فانتزی تیم تک بعدی شده بود.

البته در پایان بازی شاهد دریبل زنی آذری هم بودیم. ضمن اینکه باقری در بازی اول خیلی با فاصله در عمق جهت بازی سرزنی حرکت می کرد، اما در برابر ذوبی ها خیلی بیشتر نزدیک به توپ بازی می کرد و با دریبل های موفقش یک گل و یک اخراج را ساخت و همین باعث افزایش فانتزی استقلال در عمق یک برابر یک شده بود. علاوه بر این، تنوع ایستگاه های حمله کننده نیز بیشتر شده بود و تیم از حالت تک بعدی خارج شده و ما شاهد حمله و دریبل زنی غفوری، اسماعیلی، زکی زاده، آذری و سهرابیان نیز بودیم. در واقع یعنی کل ایستگاه های حمله کننده تزریق فانتزی را انجام می دادند.

در ادامه صحنه دو گل استقلال، دو آیتم خیلی مهم دیگر نیز وجود داشتند. ورود با بازی کوتاه به باکس حریف و خلق موقعیت زیر 2.5 پاس به محض توپگیری. استقلال 14 بار نفوذ با بازی کوتاه به محوطه جریمه حریف را ثبت کرده و 9 مرتبه نیز به محض توپگیری سریعا به سمت دروازه حریف حمله ور شده و توانسته زیر 2.5 پاس خلق موقعیت کند. دو آیتمی که حضور آماری شان در هر دو گل تیم به خوبی ظرفیت های تاکتیکی استقلال را نشان می دهد. این در حالی است که در برابر پیکان تیم شفر فقط 8 نفوذ کوتاه به باکس داشته و آمار بدتر در مورد خلق موقعیت زیر 2.5 پاس است. فقط یک بار. ما با پیشرفت مواجه هستیم؟ بله. اما پیشرفتی که هنوز رگه هایی از مشکل مخصوصا در مورد نفوذهایش به محوطه جریمه وجود دارد.

نرخ خلق موقعیت های سریع السیر تیم با نرخ توپگیری ها در زمین حریف رابطه مستقیم دارد. هرچه توپگیری بیشتر، صاحب توپ بودن نزدیک دروازه حریف هم بیشتر و خوب خلق سریع موقعیت هم افزون تر. اما در مورد نفوذ به باکس همچنان کسر قابل توجهی از حملات استقلال با سانترهای بلند از جناحین به درون محوطه جریمه هدر می رود. مجموع 22 ارسال در دو بازی و بدون حتی یک ضربه سر موفق.

مسئله ای که در تشریح هفته قبل هم گفته شد که استقلال از لحاظ بازیکنان سانترکننده خوب در کناره ها جزو سه تیم اول لیگ است اما از لحاظ مهاجم سرزن و استفاده کننده؟ آخر جدول را جستجو کنید. روح الله باقری به اندازه ای که نشان داد روی زمین تبحر دارد در هوا گنگ و نامشخص بازی می کند و فرشید اسماعیلی نیز هر چند که در مواقعی در فصل گذشته ضربات سر خوبی زده است اما اساسا کوتاه قامت تر از آن هست که ارزش سرمایه گذاری داشته باشد. با این وضعیت، استقلال در حال حاضر اسب برنده ای که برای سانتر کردن روی آن قمار کند ندارد و این مسئله همانند بیست دقیقه پایانی برابر ذوب آهن ده نفره می تواند به ضرر آنها تمام شود. در حالی که تیم می توانست با استفاده از برتری عددی اش حلقه محاصره را دور محوطه جریمه چینش کند و با فشار در پی نفوذ کوتاه به باکس و زدن گل پیروزی با یک ضربه مفید باشد، اما به علت توانایی دو بازیکن سمت راست در بازی جناحین و سانتر کردن و اضافه شدن فرشید باقری هم به آنها، به صورت خودکار کیفیت بهتر آنها تعیین کننده خطی مشی حمله ای تیم شد و در چند صحنه مداوم و پرتکرار بازی یک دو و مثلث سازی در جناح راست و ایجاد فرصت سانتر و ارسال بلند توپ صورت گرفت. بدون حتی یک استفاده نیمه خطرناک از این سانترها. شفر یا باید حواسش باشد از این طرف بام نیوفتد و مناسب با جناحینش یک مهاجم سرزن پرورش بدهد یا از آن طرف بام سقوط نکرده و مناسب با کیفیت بازی ترکیبی کردن مهاجمان مرکزی اش، جناحین را جهت بازی کوتاه آموزش دهد.

یکی از آیتم های آماری که از اصلی ترین شاخصه های ایجاد تفاوت هفته به هفته شفر می تواند باشد آیتم رسیدن پاس های متوالی به عدد هفت می باشد. در برابر پیکان 23 مرتبه و حالا در برابر ذوب آهن 9 مرتبه. به همان اندازه ای که 23 بار برابر پیکان فشرده جهت بازیسازی بهتر و مسلط شدن به ریتم بازی الزامی بوده است، در برابر ذوبی هایی که بازتر بازی می نمودند هر نرخی بیشتر از این تعداد می توانست اشتباه محاسباتی شفر در ترجیح کنترل و مالکیت به جای سریعتر حمله ور شدن باشد. برابر حریفی که از لحاظ قدرت با شما مساوی است و خود نیز به دنبال بازی مالکانه می باشد و با توجه به میزبانی آنها، هر تلاشی در جهت اینکه شما تعیین کننده ریتم بازی باشید، هر تلاشی در جهت اینکه شما دو دستی توپ را بگیرید و از آن محافظت کنید آب در هاون کوبیدن است. بهترین گزینه تخریب کردن و سریع حمله کردن می باشد، همانطور که استقلال دو گلش را به ثمر رساند. با تخریب و سرعت.

وقتی بازی ها هنوز در هفته دوم است هر حرفی در مورد اینکه یک تیم قهرمان می شود یا خیر، کارتان را به جایی می رساند که یا باید مانند میهالوویچ ادعای خوردن توپ پینگ پنگ کنید یا مانند گری لینکر لخت در یک برنامه زنده تلویزیونی حاضر شوید. اما با توجه به بازی استقلال در این دو هفته و دو بار کامبک در برابر ذوب آهن، می توان شجاعانه ایستاد و قاطعانه گفت: استقلال یک تیم رقابتی و جنگجو است.

نویسنده؛ مجتبی مرشدنژاد

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت