دو چالش بزرگ براي ورزش ايران
بايد باور داشت که سازمان تربيت بدني در يکي از بحرانيترين دورههاي خود قرار دارد.
ورزش ايران در يکي از حساس ترين دورههاي حيات خود قرار دارد. از يکسو بازيهاي آسيايي گوانگجو در پيش است. بازيهايي که در سطح آسيا بزرگترين رويداد محسوب ميشود و کشورهاي مختلف قاره کهن قرار است در آن توان خود را به شکل جدي محک بزنند.از سوي ديگر اين روزها بحث داغ بودجه ورزش در مجلس نقل محافل است. مخالفت مجلس در خصوص اختصاص يک درصد از بودجه دستگاههاي دولتي به ورزش حرفهاي از زواياي مختلف قابل بررسي است. آنهايي که در مجلس در اين باره اقدام کردهاند معتقدند که اينگونه اختصاص بودجه براي ورزش مناسب نيست و باعث به هم ريختگي بودجه ميشود.آنها ميگويند: وقتي يک درصد بودجه سال 89 به شکل تکليف براي دستگاههاي دولتي درآمد مسوولان از سال طلايي ورزش سخن گفتند؛ادعايي که در عمل درست از آب در نيامد.يکي از مشکلات بزرگ در اين راه پرداختهاي کلان و بي حساب و کتاب در فوتبال است. در اين باره طي هفته گذشته حتي تنشهايي بين يک نماينده معترض مجلس و يک باشگاه دولتي بوجود آمد. در شرايطي که علي سعيدلو همچنان اميدوار است تا با رايزني نسبت به تصويب مجدد بودجه يک درصدي ورزش اقدام مثبتي صورت پذيرد، معاون او (حميد سجادي) موضعي به شدت انتقادي دارد. سجادي ميگويد: با کوچکترين ناکاميدر ورزش نمايندگان مجلس از سازمان تربيت بدني سوال ميکنند. پس چرا بايد يک درصد حذف شود؟ معاون سازمان تربيتبدني در ادامه، حتي به زبان طعنه از آينده مبهم ورزشي سخن ميگويد. اين اظهار نظر از سوي يک مقام مسوول در سازمان تربيت بدني نشان از عمق نگرانيهاي متولي اصلي ورزش دارد. بدون ترديد سجادي بدون هماهنگي با سعيدلو اين چنين دست به اظهار نظر نزده است. به اين ترتيب بايد باور داشت که سازمان تربيت بدني در يکي از بحرانيترين دورههاي خود قرار دارد. از يک طرف بايد در بازيهاي آسيايي مهم ترين امتحان خود را در سطح فني پس بدهد و از سوي ديگر با چالش بزرگي به نام بودجه دست و پنجه نرم کند. اما آنچه در اين خصوص ميتواند واقعيت فرض شود اين است که ورزش ما در بعد فني از پيشرفت زيادي برخوردار نبوده و از جايگاهي که ميتواند داشته باشد فاصله اي فراوان دارد. با وجود تلاشهايي که صورت گرفته و نبايد از کنار آن به سادگي عبور کرد بايد اذعان داشت که ورزش در ابعاد گوناگون به ويژه دربحث مديريتي مشکلات فراواني دارد. بودجه ورزش اگرچه هنوز هم کفاف نيازها را نميدهد اما درست و اصولي خرج نميشود. اين بودجه شکل يک کاسه ندارد. چرخ ورزش حرفهاي در ايران امروز بدون کمک دولت به چرخش در نميآيد. رقابت ناعادلانه بين مديران بخش دولتي و بخش خصوصي اجازه نميدهد تا ورزش به شکل درست و اصولي اداره شود. مثال روشن اين مدعا در رشته فوتبال کاملا به چشم ميآيد. آنجا که تيمهاي خصوصي در مقابل تيمهاي دولتي متمول پس از چند صباحي عطاي کار را به لقايش ميبخشند.از سوي ديگر حتي تيمهاي پرطرفداري مثل پرسپوليس و استقلال با اين همه توان بالقوه بدون کمک دولت حتي قدرت اداره امور خود در طول يک فصل را ندارند.اين عدم توازن قوا از يک سو و بي مسووليتي برخي از مديران که از «رانت» دولت برخوردارند از سوي ديگر آينده ورزش را دچار دغدغه و نگراني ميکند. به اين ترتيب و با يک نظريه منصفانه بايد اعلام داشت که بحث بودجه و کمک دولت به ورزش نياز به بررسي کارشناسانه و عميق دارد. ورزش به ويژه در شکل حرفهاياش نياز به کمکهاي مادي دولت دارد. منبع: گل