شبح دخالت، سوهان روح فوتبال
رسول بهروش/ توبه کن آقاي اسمشو نبر
1)92 درصد مردم معتقدند فدراسيون فوتبال كشورمان «مستقل» نيست و جالب اينجاست كه يكي از اين 92 درصد، علي كفاشيان، خود رييس فدراسيون است! به خاطر به وجود آمدن همين اوضاع «خندهدار» هم هست كه او ميتواند در مواجهه با انبوه انتقادات در مورد كلي از ناكاميها، كژيها و كاستيها، چهره «بشاش» خودش را حفظ كند و با تبسمهايي كه بيشتر برازنده صورت مديران موفق است، مسووليت شكستها را متوجه خودش نداند. او معتقد است اصولا در تصميمگيريها و سياستگذاريها صاحب حق نبوده كه حالا بخواهد خودش را ملامت كند و به همين ترتيب راحت روي صندلياش لم ميدهد و از آينده ميگويد؛ آيندهاي كه بدون ترديد نميتواند درخشانتر از گذشته باشد! علي كفاشيان البته، براي خودش در اين غائله شريك جرم هم ميتراشد تا در مقابل سيل گلايهها تنها نباشد و چه دردناك است كه اين «رفيق بد»، محمد دادكاني است كه بيش از هر كس ديگري انفعال و انعطاف رييس كنوني را زير سوال ميبرد! كفاشيان به تلافي زهر كلام مدير فوتبالي اصلاحات، از برانكويي حرف ميزند كه برخلاف ميل دادكان آمد و از مايلي كهني ميگويد كه باز هم بهرغم خواسته حاج محمد آقا رفت تا معلوم شود انگار «استقلال» همه فدراسيونهاي اين سالها سوراخ بوده است؛ مبارك باشد! 2) آقاي محترم زير سوال برنده استقلال فدراسيونها، آقاي مداخلهگر، آقاي به سر برنده در پشت پردههاي ابهام و تاريكي، آقاي «چيز»، «آقاي جيز»، آقاي غيرفوتبالي فوتبالدوست،آقاي قدرتمند، آقاي عزيز «اسمشو نبر»؛ حتما خيلي لذت ميبري از اينكه رد پايت روي همه تپههاي اين فوتبال ديده ميشود، اما كسي نميتواند طرف سوال قرارت بدهد و بپرسد كه چرا باعث ميشوي فوتبالي با صدها ميليارد تومان گردش مالي، در همه ردهها و حوزهها زمين بخورد و زمينخوردنهاي پياپياش، باعث خنده همه بشود. حتما داري كيف ميكني از اينكه همه نمايش را خودت مديريت كردهاي و همه عروسكها را خودت چرخاندهاي، اما هيچ كس تو را نميبيند كه در پايان اين تئاتر، مواخذهات كند و توضحيت را بخواهد. لابد پيش خودت «عشق» ميكني از اينكه مثل بچه پولدارهاي «ننر» مدرسه كه پدرشان صاحب منصب گردن كلفتي بود و به همين خاطر هيچكس هيچ وقت نميتوانست به آنها بگويد بالاي چشمشان ابرو وجود دارد، همه چيز را خراب ميكني و به هم ميريزي، اما دريغ از چهار تا ضربه آرام تركه آلبالو كه كف دست مباركت را نوازش كند. تو آزادي كه هر جور دلت خواست «حال» كني، اما اي كاش دست كم آنقدر «باحال» بودي كه «حال» ما را هم به همين راحتي خراب نميكردي. شايد برايت عجيب باشد؛ اما همين فوتبالي كه اسباب بازي و زنگ تفريح شماست، عشق مقدس ماست، عشقي كه حالا از فرط به يغما رفتن، بيشتر به عروسي هزار داماد ميماند! 3) آقاي «اسمشو نبر»؛ باور كن كار خوبي نكردي كه زنگ زدي گفتي افشين قطبي كه در امارات در به در دنبال تيم بود و پيدا هم نميكرد البته، بلند شود بيايد اينجا و يك راست بنشيند روي نيمكت تيم مليمان تا حتي از دوران آناليزورياش در كره هم براي فوتبال اين كشور مفيدتر باشد و ايران را مقابلش به خاك بيندازد. باور كن كار خوبي نكردي كه لابي علي دايي و خدا را جوش دادي تا مربي سرد و گرم نچشيده تازه از گرد راه رسيده، كيسه بوكس خشم يك صد هزار تماشاگر عاصي شود، باور كن كار خوبي نكردي كه يكدفعه باعث شدي از بين دهها مربي خارجي، امير قلعهنويي سرمربي تيم ملي شود تا گند بخورد به سير منظم پيشرفت تدريجي، اما واقعي فوتبال ايران. باور كن كار خوبي نكردي به جرم نبردن مكزيك و پرتغال، رييس فدراسيوني را كه در مورد تواناييهايش بيشترين اجماع ميان كارشناسان وجود داشت، داخل هواپيما بركنار ميكردي تا با يك انتخابات يك نفره، «ترميناتور» فوتبال ايران را روي قدرت بياوري! باور كن حتي «اسمشو نبر»هاي قبل از تو هم كار خوبي نكردند كه به قلب داريوش مصطفوي «دستور» دادند كه كمي نامنظمتر بتپد و به همين بهانه، رييس فدراسيوني را كه بعد از 20 سال تيم ملي را به جام جهاني برده بود، فرستادند كنج خانه! بيا و توبه كن دوست عزيز، بيا و از خون ناچيز باقي مانده در رگهاي پوسيده و خشكيده اين فوتبال بگذر. ايمان داشته باش تماشاي موفقيتي كه تو در آن نقشي نداشتهاي، هزار بار ميتواند شيرينتر از لمس شكستي باشد كه خودت، ناحق و ناسزاوارانه آكتور اولش بودهاي! 4) دخالت نكن «اسمشونبر» عزيز؛ اينجوري شايد ما هم بهتر بتوانيم تكليفمان را با مديراني روشن كنيم كه ركورد فاجعه را در فوتبال اين مملكت جابهجا كردهاند، اما خم هم به ابروي مباركشان نميآورند! منبع: گل