گزافهگویی ضد ایرانی رئیسجمهور لبنان
رئیسجمهور لبنان مدعی شد که اشغالگری رژیم صهیونیستی و آنچه «مداخله ایران در امور داخلی لبنان» خواند، دو مانع اساسی تحقق کامل استقلال لبنان هستند و گفت که این دو مسئله به یکدیگر پیوند خوردهاند. او همچنین از حزبالله خواست سلاح خود را تحویل دهد.
رئیسجمهور لبنان، ایران را همتراز رژیم اشغالگر صهیونیستی میداند؛ اما عامدانه نقش حمایت تهران از مقاومت در آزادسازی جنوب این کشور را نادیده گرفته و درباره مداخلات آشکار آمریکا و عربستان سکوت میکند.
خبرگزاری فارس: جوزف عون، رئیسجمهور غرابگرای لبنان، روز شنبه در مراسم برافراشتن پرچم لبنان به مناسبت هشتادوسومین سالگرد استقلال این کشور در منطقه نهرالکل، سخنان عجیبی بر زبان راند و با گستاخی، جمهوری اسلامی ایران و رژیم صهیونیستی را بعنوان تهدیدکنندگان اصلی استفلال لبنان معرفی کرده و این دو را در یک سطح از تهدید برشمرد.
او مدعی شد که اشغالگری رژیم صهیونیستی و آنچه «مداخله ایران در امور داخلی لبنان» خواند، دو مانع اساسی تحقق کامل استقلال لبنان هستند و گفت که این دو مسئله به یکدیگر پیوند خوردهاند. او همچنین از حزبالله خواست سلاح خود را تحویل دهد.
اما سخنان اخیر جوزف عون درباره قرار دادن «اشغالگری اسرائیل» و «مداخله ایران» در یک ردیف و معرفی آنها بهعنوان دو مانع اساسی استقلال لبنان، بیش از آنکه بازتابدهنده دغدغهای واقعی درباره حاکمیت ملی این کشور باشد، تلاشی آشکار برای تحریف واقعیتهای تاریخی و وارونه جلوه دادن جایگاه بازیگران خارجی در لبنان است. عون در حالی از استقلال و حاکمیت لبنان سخن میگوید که در بیان او، اشغالگر لبنان و کشوری که از مقاومت در برابر این اشغالگری حمایت کرده است، عملاً در یک جایگاه قرار میگیرند. این ادعا به هیچ وجه شرافتمندانه نیست.
رژیم اسرائیل دههها بخشهایی از خاک لبنان را اشغال کرد، روستاها و مناطق جنوبی این کشور را زیر سلطه نظامی خود گرفت، دهها جنایت انجام داد و هزاران لبنانی را به خاک و خون کشید و با حمایت از نیروهای همپیمانش، منطقهای حائل در جنوب لبنان ایجاد کرد. در مقابل، مقاومت لبنان با تکیه بر توان داخلی و حمایتهای ایران، به مقابله با اشغالگری پرداخت و سرانجام در مه ۲۰۰۰ ارتش اسرائیل را وادار به عقبنشینی از بخش عمده مناطق اشغالی جنوب لبنان کرد.
عون مدعی است که جمهوری اسلامی ایران از طریق «سلاح و تصمیمی خارج از اختیار دولت لبنان» در امور داخلی این کشور مداخله میکنند. اما او توضیح نداد که دقیقاً کدام تصمیم داخلی لبنان از سوی ایران گرفته شده و چه سندی برای اثبات این ادعا در اختیار دارد.
حمایت سیاسی، مالی و نظامی ایران از مقاومت لبنان موضوعی شناختهشده و اعلامشده است؛ اما این موضوع را نمیتوان بدون ارائه شواهد مشخص، معادل دخالت در همه شئون سیاسی و داخلی لبنان دانست.
موضع رسمی تهران بارها بر احترام به استقلال و حاکمیت لبنان و ضرورت حل مسائل داخلی این کشور از سوی خود لبنانیها تأکید کرده است. شهید علی لاریجانی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی ایران، در سفر به بیروت در سال گذشته صریحاً گفت: «ایران قصد مداخله در امور داخلی کشورهای دیگر، از جمله لبنان، را ندارد.» او همچنین تأکید کرد که تصمیمهای دولت لبنان در تعامل با گروههای داخلی این کشور مورد احترام تهران خواهد بود.
موضع ایران روشن است: حمایت از مردم و مقاومت در برابر اشغالگری و تجاوز رژیم صهیونیستی، این اصل اساسی به معنای تعیین تکلیف برای ساختار سیاسی لبنان یا دخالت در اختلافات داخلی این کشور نیست. ایران از مقاومت در برابر اشغالگر حمایت میکند؛ اما اینکه گروههای لبنانی چگونه درباره دولت، ساختار سیاسی، انتخابات و مناسبات داخلی خود تصمیم بگیرند، موضوعی است که باید در چارچوب گفتوگوی لبنانیها حلوفصل شود.
وقتی عون جرئت انتقاد از آمریکا و عربستان را ندارد
اگر قرار باشد درباره مداخله خارجی در امور لبنان سخن گفته شود، بهتر است رئیسجمهور این کشور نگاهی به رفتار واشنگتن داشته باشد؛ کشوری که بارها بهصورت علنی درباره ترکیب دولت، جایگاه جریانهای سیاسی و حتی تصمیمهای امنیتی لبنان موضعگیری کرده است.
رئیسجمهور لبنان از مداخله خارجی سخن میگوید، اما ظاهراً این حساسیت را درباره همه بازیگران خارجی به یک اندازه نذارد.
در حقیقت سفارت آمریکا که بیش از هرچیزی به یک پادگان نظامی در بیروت شباهت دارد؛ بی محابا در امور داخلی لبنان سخن گفته و اظهار نظر میکند؛ نمونه روشن آن، اظهارات مورگان اورتگاس، نماینده ویژه وقت آمریکا در امور غرب آسیا، در فوریه ۲۰۲۵ است. او پس از دیدار با جوزف عون در کاخ ریاستجمهوری لبنان، آشکارا اعلام کرد که حزبالله نباید به هیچ شکلی در دولت آینده حضور داشته باشد و واشنگتن در این زمینه «خط قرمز» تعیین کرده است.
یا فرانسه که دارای نفوذ تاریخی از زمان قیمویت در لبنان است و عمده مقامات این کشور تابعیت فرانسوی نیز دارند، تقریبا در هر تصمیم کلانی که در بیروت گرفته شود، پاریس نیز باید چراغ سبز نشان دهد.
درباره عربستان سعودی و حجم مداخلات این کشور در امور داخلی لبنان، صفحهها میتوان مصداق نوشت؛ تنها در یک مورد در نوامبر 2017، سعدالحریری نخستوزیر وقت لبنان به ریاض رفت و در آنجا مجبور شد استعفای خود را اعلام کند؛ او سپس به مدت 2 هفته در بازداشت غیررسمی در ریاض باقی ماند و سعودیها اجازه بازگشت او را ندادند؛ در نهایت امانوئل ماکرون رئیسجمهور فرانسه پادرمیانی کرد و سعد الحریری توانست به لبنان بازگردد. جوزف عون هرگز به این سوابق اشارهای نخواهد کرد.
نکته دیگر اینکه اشکال اساسی در موضع عون این است که مفهوم حاکمیت ملی را به مسئله سلاح مقاومت تقلیل داده و در مقابل، درباره اشغالگری ادامهدار اسرائیل، فشارهای سیاسی آمریکا و سابقه مداخله عربستان، موضعی همسنگ و قاطع اتخاذ نمیکند. حاکمیت ملی فقط به معنای انحصار سلاح در دست دولت نیست؛ حاکمیت پیش از هر چیز به معنای توانایی کشور برای دفاع از سرزمین، جلوگیری از تجاوز خارجی و تصمیمگیری مستقل در برابر فشار قدرتهای بیرونی است.
رئیسجمهور لبنان نمیتواند از یک طرف از ارتش این کشور بهعنوان ضامن امنیت همه لبنانیها یاد کند و از طرف دیگر، واقعیت میدانی را نادیده بگیرد که اسرائیل همچنان تهدیدی مستقیم علیه خاک و امنیت لبنان است. ارتش لبنان در شرایط کنونی با محدودیتهای تسلیحاتی و عملیاتی روبهروست و تا زمانی که تهدید اشغال و تجاوز برطرف نشده، بحث درباره سازوکار دفاعی کشور نمیتواند با نادیده گرفتن این واقعیت پیش برود.
جوزف عون در بخشی از سخنان خود درباره سلاح مقاومت گفت: «این سلاح در دورهای پیشین وظیفه خود را انجام داد و فداکاریها و دستاوردهایی داشت، اما در مرحله بعد، نیروها، محیط اجتماعی، مردم و کشور خود را فرسوده کرد و خسارتهای سنگینی را بر آنها و بر ما تحمیل کرد؛ زمانی که آشکارا در خدمت مسائلی غیرلبنانی قرار گرفت».
او به این سؤال پاسخ نداد که تفاوت دوران پیش از سال 2000 و اکنون در چیست که در آن زمان سلاح مقاومت محترم و کارساز بود و اکنون نیست؟ اآیا اشغالگری اسرائیل تمام شده یا ارتش لبنان توانسته است خود را تقویت کند؟ ارتشی که اجازه ندارد توپخانه داشته باشد و تجهیزاتش فراتر از سلاحهای نیمه سنگین نیست؛ چگونه میخواهد جلوی اشغالگری بایستد؟ ارتشی که نه به او سلاح میدهند و نه اجازه میدهند از خارج تأمین کند و و تمامی تصمیمات و تحرکاتش باید با چراغ سبز فرانسه و آمریکا باشد؛ چگونه میخواهد حاکمیت و تمامیت ارضی لبنان را حفظ کند؟