بزرگ‌ترین قاپ‌باز تجریش نوچه جلال آل احمد بود

من نوشتن را از جلال یاد گرفتم. به پیشنهادش مثلا سفرنامه ناصرخسرو را ۱۰۰ بار نوشتم و یا گلستان سعدی. اصلا اگر می‌خواهی نثر را یاد بگیری باید از این‌ها یاد بگیری. من سفرنامه‌های جلال را بیشتر دوست دارم علل الخصوص خسی در میقات را. اصلا کار جلال همین است. اورازان و نفرین زمین. و از این حرف‌ها. جلال کتاب مدیر مدرسه را درباره همین مدرسه ما نوشته بود. یعنی از آنجا بسیار ایده گرفت. مدرسه‌مان هنوز هم در تجریش پابرجاست.

کد خبر : 171898
سرویس فرهنگی «فردا» ؛ یکی از بزرگ‌ترین مشخصه‌های محمود گلابدره‌ای شاگرد جلال آل احمد بودن است. گلابدره‌ای را بیشتر به رمانِ عظیمی که برای انقلاب نوشته است می‌شناسند. زمانی که برای مصاحبه با او می‌روید بیشتر اطلاعات عمومی‌تان زیاد می‌شود ولی بخش اعظمی از آن اطلاعات جایی در مصاحبه نخواهند داشت. در ادامه بخش‌هایی کوتاه از صحبت‌های وی درباره جلال آل احمد را می‌آوریم: من ۱۴ سال داشتم و معلمی داشتیم به اسم آقای شهیدی و جلال آل احمد جای هم او آمد. جلسه اول ‌گفت من معلم انشای شما هستم. همین حالا یک انشا آماده کنید. کلاس انشا ۲ ساعت بود. گفت من می‌روم در حیاط و شما بنویسید. بچه‌ها من را می‌شناختند. من صبح‌ها سر صف قرآن می‌خواندم. گردن کلفت هم بودم و به بچه‌ها زبان انگلیسی یاد می‌دادم. تا معلم رفت گفتند محمود تو بخوان.
من هم اولین داستانم را که درباره مجسمه‌ای بود که کسی از پنجره خانه‌اش بیرون می‌انداخت و آن وقت آن مجسمه به آدم تبدیل می‌شد دانشگاه می‌رفت و انقلابی می‌شد. و آخرش می‌گفت مرگ برشاه را همان جا نوشتم و خواندم. معلم قبلی گفته بود داستان سیاسی ننویسید ولی جلال کاری نداشت. ساعت‌های انشا در کلاس را از داخل قفل می‌کرد و می‌گفت بخوان. من ۱۵ سالگی کشف المحجوب را به پیشنهاد جلال خواندم. در خانه زیر کرسی می‌خواندم و بعد زیر سرم می‌گذاشتم. مادرم با تعجب می‌گفت محمود می‌خواهی درویش بشی. اگر همه یک معلم خوب مثل جلال داشته باشند حتما اتفاقی می‌افتد من نوشتن را از جلال یاد گرفتم. به پیشنهادش مثلا سفرنامه ناصرخسرو را ۱۰۰ بار نوشتم و یا گلستان سعدی. اصلا اگر می‌خواهی نثر را یاد بگیری باید از این‌ها یاد بگیری. من سفرنامه‌های جلال را بیشتر دوست دارم علل الخصوص خسی در میقات را. اصلا کار جلال همین است. اورازان و نفرین زمین و از این حرف‌ها. جلال کتاب مدیر مدرسه را درباره همین مدرسه ما نوشته بود. یعنی از آنجا بسیار ایده گرفت. مدرسه‌مان هنوز هم در تجریش پابرجاست. جلال یک شاگردی داشت به اسم حسین جهانشاه یک لات چاقو کش شمیران بود و اسم پسرش را به خاطرش علاقه به معلمش گذاشت جلال و الان جلال زن و بچه هم دارد. حسین بزرگ‌ترین قاپ‌باز تجریش بود. یک روز جلال به حسین جهانشاه گفت برو قاپ بازی را کتاب کن. حسین کتاب را نوشت و جلال در عرض یک ماه چاپ کرد. و‌‌ همان کتاب بهترین کتاب تحقیقی در این زمینه شد و دیگر حسین جهانشاه کتاب ننوشت. او نوچه جلال بود و من جوجه‌اش. جلال بعد دیدن کتاب به سیمین می‌گفت خانم بیا حسین جهان شاه واست محقق شده. جلال به وزیر فرهنگ نامه زد که کتاب را چاپ کنند. حسین ۱۵ درصد می‌گرفت.
یکی دیگر سید داود نامی بود. به‌اش گفت برو اسالم بگو من مهندسم ولی خودت را جمع کنی. سید داود دربندی گفت آنجا چه کار کنم. گفت از این جنگل‌ها بنویس و کتاب «گشت و گله» را نوشت. ۲ نمونه را گفتم و البته خودم هم از این نمونه‌ها بودم. خودم می‌گویم که جوجه جلال بودم.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: