ایران برد اما ضعف ها همچنان باقیست/ گوچی و دژاگه پاسخی بر منتقدان دورگه ها
هر چند این پیروزی دلچسب سبب شد تا بار دیگر مردم با فوتبال ملی آشتی کنند اما نباید فراموش کنیم که تیم ملی ایران همچنان دچار ضعف های آشکاری در تمامی خطوط بوده و برای رسیدن به جام جهانی برزیل و موفقیت در بازی های آتی مرحله مقدماتی، می بایست تغییراتی اساسی در بین بازیکنان ایجاد کرد.
تيم فوتبال ايران سهشنبه شب با پيروزي بر تيم ملي کره جنوبي، اميدهاي خود براي کسب جواز ورود به جام جهاني را بيشتر کرد و در رده دوم جدول گروه قرار گرفت. ورزشگاه آزادی تهران بعد از حدود 298 روز، یکبار دیگر به خاطر تیم ملی پر شد. از آن روز که تیم ملی ایران مقابل تیم ملی عربستان شکست خورد حدود 3 سال و 6 ماه می گذشت. آن بازی آخرین شکست تیم ملی ایران در ورزشگاه آزادی بود که خاطره ای تلخ برای ایرانیان به یادگار گذاشت. اما بعد از آن بازی دیگر استادیوم آزادی هیچ وقت برای تیم ملی پر نشده بود تااینکه شب گذشته برای بازی با کره جنوبی، تمام سکوها مملو از تماشاگر شد. نگاهی به ترکیب تیم ملی فوتبال کشورمان برابر کره نشان می دهد که این ترکیب کامل تر و پرستاره تر از تمام ترکیب های چند سال اخیر بود. حضور بازیکنانی مثل اشکان دژاگه، رضا قوچان نژاد، آندو تیموریان، جواد نکونام، خسرو حیدری و مسعود شجاعی در ترکیب اصلی و بازیکنانی مثل خلعتبری، علی کریمی، نصرتی و پژمان نوری روی نیمکت سبب شده بود تا تیمی ایده آل در این بازی برای ایران به میدان بروند.
در این بین هر چند این پیروزی دلچسب سبب شد تا بار دیگر مردم با فوتبال ملی آشتی کنند اما نباید فراموش کنیم که تیم ملی ایران همچنان دچار ضعف های آشکاری در تمامی خطوط بوده و برای رسیدن به جام جهانی برزیل و موفقیت در بازی های آتی مرحله مقدماتی، می بایست تغییراتی اساسی در بین بازیکنان ایجاد کرد. بازیکنان ما می ترسیدند در برخی از صحنه های مسابقه شاهد حرکات عجیب و غریب برخی بازیکنان به ویژه نفرات دفاعی تیم بودیم. زیر توپ زدن های مدافعان ایرانی که یکی از معضلات فوتبال کشور نیز هست شب گذشته در برابر کره به حد اعلای خود رسیده بود و بازیکنان ما از ترس از دست دادن توپ تنها راهی که برای خود باز می دیدند، فرستادن توپ به زمین کره جنوبی بود. پژمان منتظري دو بار توپ را برميدارد و جلو ميرود، بعد با يك پاس بلند توپ را لو ميدهد اما بقيه مدافعان حتي همين كار را هم نميكنند. سيد جلال حسيني، مهرداد پولادي و خسرو حيدري هر چه توپ نصيبشان ميشود را خيلي زود با دستپاچگي و عجله خاصي از دست ميدهند. اين اتفاق در حالي رخ ميدهد كه البته كرهايها خيلي خوب پرس ميكنند اما ظاهرا به جاي اينكه كرهايها از جو ورزشگاه آزادي بترسند، اين بازیکنان ما هستند كه ترسيدهاند و مدام زير توپ ميزنند. از سوی دیگر مشاهده 20 دقیقه ابتدایی مسابقه نشان می دهد که كرهايها چه در دفاع چه در ميانه ميدان خيلي راحت توپ را بين خودشان ميچرخانند و روي كار حساب شده موقعيت هم ميسازند اما تيم ما يك فوتبال پيش پا افتاده ارائه ميكند. تعداد پاسها به چهار نميرسد و بهجاي اينكه بازيكنان 10 پاس 5 متري بدهند همه ميخواهند با پاسهاي 30-20 متري همبازيشان را به سمت دروازه كره بفرستند. دورگه ها پاسخ همه منتقدین را دادند رضا قوچاننژاد در 45 دقيقه اول شاخصترين چهره تيم ملي ايران بود. قوچاننژاد كه در راس خط حمله قرار گرفته بود، هم زياد ميدويد هم خوب صاحب توپ ميشد و هم اينكه توپ را از دست نميداد. گوچي دو سه موقعيت نيمه اول ايران را به تنهايي و با استمرارش در محل توپ خلق كرد و يكي دو فرار خوب انجام داد و يك ضربه جالب به سوي دروازه حريف شليك كرد. اشكان دژاگه نیز فوقالعاده بود. 90 دقيقه دويد، جنگيد، پاس داد و حمله كرد. بدون شك اشكان ديشب از همه بازيكنان تيم ملي بيشتر دويد. او شمايل يك بازيكن متعصب و البته توانمند را به رخ كشيد و كاري كرد تا اميدواري اوليه نسبت به او كه بعد از بازي با قطر شكل گرفته بود به حقيقت بپيوندد. دژاگه برابر کره حتي بهتر از بازي با قطر بود. بازیخوانی کی روش، عامل نگه داشتن تک گل نکونام بلافاصله پس از اخراج مسعود شجاعي بود كه كارلوس كروش از چند بازيكن خواست تا خود را آماده حضور در زمين كنند. شايد در آن لحظه كمتر كسي تصور ميكرد حسين ماهيني يكي از بازيكنان تعويضي تيم ملي باشد.مدافع راست پرسپوليس اما با تشخيص و صلاحديد كروش به عنوان نخستين بازيكن تعويضي تيم ملي وارد زمين شد و از قضا توانست فشار كره جنوبي در سمت چپ خط هجومي را كاهش دهد. با حضور ماهيني، خسرو حيدري آزادتر شد و توانست در كارهاي هجومي بيشتر شركت كند.كارلوس كروش با آوردن حسين ماهيني بار مثبتي به تيم ملي وارد كرد و نشان داد در بازيخواني تبحر خاصي دارد. ضربه های ایستگاهی، تفاوت از زمین تا آسمان هر بار كه كره صاحب ضربه ايستگاهي ميشد تن كروش ميلرزيد چرا كه كرهايها به بهترين نحو ممكن از ضربات ايستگاهي استفاده ميكردند. كرهايها توپ را به بهترين نقطه ممكن ميفرستادند، جايي روي خط ششقدم و نقطه پنالتي كه دو سه تا از آنها تبديل به موقعيت صددرصد گل شد. در عوض تيم ما هر وقت صاحب ضربه ايستگاهي شد بهراحتي موقعيت از دست رفت چرا كه هم ارسالها بد بود هم نفرات زيادي براي استفاده از توپ جلو نميآمدند.