گزارش عجیب نشریه آمریکایی درباره تغییر موازنه قدرت در جهان

کد خبر: 1403972

نشریه آمریکایی «فارن افرز» در یادداشتی با عنوان «بدتر از یک محور»، با طرح این سئوال که «چرا همگرایی غیررسمی دشمنان آمریکا تا این اندازه خطرناک است؟»، افزود: اگرچه چهار کشور چین، ایران، کره شمالی و روسیه یک اتحاد رسمی تشکیل نداده‌اند، اما به شکلی فزاینده در حال همسو شدن و حمایت از یکدیگر هستند؛ روندی که به‌طور ملموس موازنه قدرت را تغییر داده و آمریکا و متحدانش را با چالش روبه‌رو کرده است.

گزارش عجیب نشریه آمریکایی درباره تغییر موازنه قدرت در جهان

 یک مجله معتبر سیاست خارجی آمریکا نوشت: همکاری میان روسیه، چین، کره شمالی و ایران در حال تغییر موازنه قدرت در جهان و به چالش کشیدن سلطه ایالات متحده و متحدانش است.

به گزارش روز چهارشنبه ایرنا، نشریه آمریکایی «فارن افرز» در یادداشتی با عنوان «بدتر از یک محور»، با طرح این سئوال که «چرا همگرایی غیررسمی دشمنان آمریکا تا این اندازه خطرناک است؟»، افزود: اگرچه چهار کشور چین، ایران، کره شمالی و روسیه یک اتحاد رسمی تشکیل نداده‌اند، اما به شکلی فزاینده در حال همسو شدن و حمایت از یکدیگر هستند؛ روندی که به‌طور ملموس موازنه قدرت را تغییر داده و آمریکا و متحدانش را با چالش روبه‌رو کرده است.

فارن افرز به غیررسمی بودن اتحاد میان پکن، تهران، پیونگ یانگ و مسکو اشاره و تصریح کرد: نبود یک بلوک رسمی به این معنا نیست که همکاری آنها ضعیف است. در واقع، دوجانبه بودن روابط بین این کشورها شاید دقیقاً همان عاملی باشد که این همکاری را مؤثر ساخته است. این چهار کشور در زمینه یکپارچگی نظامی، انتقال فناوری و یادگیری متقابل به سطحی از همکاری رسیده‌اند که از بسیاری از مشارکت‌های اقتدارگرایانه گذشته فراتر می‌رود.

این رسانه آمریکایی نوشت: توافق‌های دوجانبه میان دشمنان واشنگتن بسیار سریع‌تر از اتحادهای رسمی قابل مذاکره هستند، پنهان کردن یا انکار آنها آسان‌تر است و هر توافق نیز می‌تواند دقیقاً متناسب با نیازهای راهبردی همان دو کشور تنظیم شود. در واقع، تجربه تاریخی نشان می‌دهد اتحادهای رسمی میان حکومت‌های اقتدارگرا، به‌ویژه زمانی که بیش از دو کشور را دربر می‌گرفته‌اند، اغلب شکننده و غیرقابل اتکا بوده‌اند.

فارن افرز افزود: آنچه اکنون میان این چهار قدرت در حال شکل‌گیری است، ممکن است انعطاف‌پذیرتر و از برخی جهات خطرناک‌تر باشد. بنابراین، چالش اصلی واشنگتن این نیست که مشخص کند آیا یک «محور اقتدارگرای» جدید به وجود آمده است یا خیر؛ زیرا چنین محوری شکل نگرفته است. پرسش مهم‌تر این است که آیا شبکه‌ای سست‌تر، اما هر روز توانمندتر از همکاری‌های نظامی، فناورانه و سیاسی می‌تواند آثاری راهبردی هم‌تراز یا حتی فراتر از یک اتحاد رسمی ایجاد کند؟

به‌نظر می‌رسد پاسخ این پرسش به‌طور فزاینده مثبت است. ایالات متحده احتمالاً نخواهد توانست این همگرایی را از هم بپاشد؛ اما اگر ساختار آن را به‌درستی درک کرده و آن را جدی بگیرد، همچنان ممکن است بتواند از میزان اثربخشی آن بکاهد.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت