البرادعی تغییرات را کلید می زند
مسیر تغییر خواهی جوامع عربی به راه خود ادامه می دهد و دولت های حاکم را مجبور به عقب نشینی می کند.
کشور مصر این روزها شاهد تحولاتی است که به نظر می رسد بعد از نزدیک به سه دهه، منجر به تغییرات اساسی در ساختار سیاسی این کشور در شمال آفریقا شود. به گزارش سرویس سیاسی «فردا» حسنی مبارک رئیس جمهور این کشور که از 1981 و پس از ترور انور سادات حاکم بلامناع مصر بوده، در انتخابات پیش رو با رقیبی سرسخت روبه رو است. تا پیش از ورود محمد البرادعی مدیر کل سابق آژانس بین المللی انرژی اتمی، پیش بینی های سیاسی حاکی از ورود جمال مبارک فرزند حسنی مبارک به عرصه انتخابات بود. امری که مخالفان دولت از آن به «موروثی کردن حکومت در خانواده مبارک» تعبیر می کردند. اما با مطرح شدن رقبایی همچون عمر موسی و محمد البرادعی حسنی مبارک 84 ساله حال خود عزم جزم کرده که برای یک دوره دیگر بر مسند ریاست جمهوری تکیه کند و شرایط را برای انتقال قدرت به فرزند آماده نماید. خواسته ای که با توجه به شرایط سیاسی- اجتماعی حاکم بر مصر و اراده قوی مبتنی بر تغییر در بین قشرهای فرهیخته و تحصیل کرده این جامعه بعید به نظر می رسد و یا حداقل آسان نمی نماید. محمد البرادعي بعد از اتمام دوران فعالیت خود در آژانس بین المللی انرژی اتمی و در بدو ورود به کشور خود بنای یک تشکل سیاسی- اجتماعی را گذاشت که در حکم شروع طوفانی برای رقابت با حسنی مبارک و هواداران حفظ وضع موجود بود. او "جمعيت ملي تغيير " در مصر را بنا نهاد و با صدور بیانیه ای که در صدر آن عنوان "باهم تغيير خواهيم داد " آمده بود، گام در راهی نهاد که هر چند سخت و دشوار می نماید، اما هواداران زیادی را به دور خود جمع کرد. او در بیانیه سیاسی- انتخاباتی خود خواستار تضمينهايي همچون پايان دادن به حالت فوقالعاده در طول 30 سال حکومت مبارک، نظارت كامل قوه قضائيه بر فرايند برگزاري انتخابات، نظارت سازمانهاي جامعه مدني داخلي و بينالمللي بر انتخابات، ايجاد فرصت برابر در رسانهها براي همه كانديداها به ويژه در انتخابات رياست جمهوري، اعمال حق انتخاب مصريهاي مقيم خارج با شركت در رايگيري در سفارتخانهها و كنسولگريهاي مصر، تضمين حق كانديداتوري در انتخابات رياست جمهوري بدون محدوديت در راستاي تعهدات مصر بر اساس توافقنامههاي حقوق سياسي و مدني بينالمللي و محدود شدن حق كانديداتوري براي رياست جمهوري به دو دوره و انتخاب از طريق آراي ملي شد. این دیپلمات خوش نام و شناخته شده جهانی که جایزه صلح نوبل را هم کسب کرده، خواستار اصلاح قانون اساسی مصر شده و گفته است در شرایطی حاضر به کاندیداتوری در انتخابات است که انتخاباتی آزاد و زیر نظارت نهادهای بینالمللی برگزار شود. «البرادعی و رویای انقلاب سبز» عنوان کتابی از اوست که در حکم مانیفست وی و در برگیرنده آرای و نظراتش است. البرادعی تاکید کرده که درهای جمعیت ملی تغییر به روی همه مصريهای خواهان تغيير در داخل يا خارج باز است. این مواضع حمایت اکثر گروه های مخالف دولت از وی را در پی داشته است. در همین ارتباط ایمن نور بنیانگذار و رهبر حزب «الغد» که برای شرکت در انتخابات اعلام آمادگی کرده، گفته است: «اگر نيروها و احزاب مخالف دولت درباره معرفي نامزد واحدي توافق كردند، در آن صورت به اين توافق ملي متعهد خواهم بود و نامزد معرفي شده را پشتيباني خواهم كرد». با توجه به پیشینه البرادعی دور از انتظار نیست که گروه ها و احزاب سیاسی مخالف وضع موجود در این کشور همچون "اخوانالمسلمين "، حزب "كفايه " و حزب «الغد» در برابر مبارک به حمایت از کاندیداتوری البرادعی برخیزند. با این حال به همان اندازه که حمایت ها از البرادعی و جنبش تغییر خواهی مصر بسیار است، مخالفت ها و موانع دولتی نیز پیش روی جنبش تغییر خواهی مصر بسیار است. ممانعت دولت از استقبال مردمی ازالبرادعی در روز ورودش به قاهر، بازداشت مدیر انتشاراتی که کتاب البرادعی را چاپ کرده، برخورد با تجمع هواداران البرادعی و بازداشت تعدادی از آنها، بازداشت رهبران گروه های حامی جنبش تغییر و مسدود کردن کانال های ارتباطی اینترنتی هوادار البرادعی از جمله مقاومت هایی است که حاکمان دولت مصر در برابر هر گونه تغییراتی انجام داده و مطمئنا شدت و حدت آن در روزهای آینده بیش از پیش خواهد شد. در برابر همین محدودیت های رسانه ای بود که جنبش ملی برای تغییر در مصر از قصد خود برای تاسیس یک شبکه تلویزیونی ماهواره ای خبر داده است. به هر روی مصر این روزها صحنه رقابت مدافعان وضع موجود و خواستاران تغییر وضع موجود است. جنبش تغییر خواهی دنیای عرب اینک به مصر رسیده و محمد البرادعی در صدر جنبشی قرار گرفته که نوید تغییرات اساسی در ساختار حکومت این کشور را می دهد. راهی که امروز البرادعی با اتکا به حمایت مردمی شروع کرده، سال هاست که در جوامع عربی نطفه زده و طیف های تحصیل کرده کشورهای عربی از ساختار سنتی و موروثی حکومت های خود و بویژه مواضع سیاسی آنها که بر خلاف خواست مردمی است، به ستوه آمده اند. بی شک اگر البرادعی هم در این رویارویی پیروز میدان نباشد، مسیر تغییر خواهی جوامع عربی به راه خود ادامه می دهد و دولت های حاکم را مجبور به عقب نشینی و پذیرفتن اصلاحاتی در ساختار نظام های خود می کند.
دیدگاه تان را بنویسید