اسرائیل میداند چگونه بکشد!
تحلیل شبکه الجزیره انگلیسی از حمله صهیونیستها به کاروان آزادی
حمله نظامی اسرائیل به کشتی شکست حصر غزه در آبهای بینالمللی در 65 کیلومتری ساحل غزه، سکوت در مورد حصر غزه را شکست. توجیه اسرائیل برای این حمله این است که سربازانشان چاره دیگری نداشته و از این رو بقیه را کشتند تا از خود دفاع کنند. مقامات و سخنگویان اسرائیل، هموار استراتژی نظامی مشابهی را در جنگ افکار عمومی به کار میبرند: حمله بهترین دفاع است، اسرائیل هیچ چارهای ندارد جز اینکه حمله کند! هرچند بدون توجه به آنچه که واقعا بر روی عرشه کشتیهای امدادرسان گذشت؛ استفاده اسرائیل از زور خود اثبات یک شکست است. حمله به اتباع دیگر کشورها در آبهای بینالمللی بدلیل اینکه آنان در مقابل بازداشت خود، مقاومت کردهاند؛ نه تنها غیرقانونی است، بلکه اصول قانونی و هنجارهای حقوقی بینالمللی را زیرپا گذاشته است. گزارش کمیسیون گلدستون سازمان ملل متحد اعلام کرده بود که محاصره غزه، یک «جنایت جنگی» احتمالی است. دفاع از چنین محاصره غیرانسانی و غیرقانونی با حمله به گروههای غیرنظامی و بینالمللی امدادرسان، هیچ جای دفاعی برای اسرائیل و همپیمانان آن باقی نمیگذارد. در همین حال، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی قرار است تا فردا (سهشنبه) با اوباما دیدار کند و باید دید که رئیسجمهور آمریکا چه احساسی خواهد داشت که بعد از این واقعه، شانه به شانه نخستوزیر این رژیم بایستد و عکس بگیرد. اروپائیها هم همین مقدار خجالت خواهند کشید؛ تنها چند روز پیش خواستار عضویت اسرائیل در سازمان توسعه و همکاریهای اقتصادی (OECD) شدند. اما آیا آن به شکست حصر غزه میانجامد و یا اینکه همان خشمهای توخالی و محکومیتهای خنثی همیشگی در راه است؟ کدام "جامعه بینالمللی"؟ اعراب کجایند؟ "جامعه جهانی" یک عبارت پرمعنا است و زمانی که بحث اسرائیل و فلسطین در میان است یعنی اینکه زیاد حرف بزنیم اما کم عمل کنیم و یا اصلا کاری نکنیم؛ این روشی است که بعد از 43 سال اشغال هنوز ادامه دارد. "جامعه بینالمللی" هر زمان که آمریکا و همپیمانان غربیاش موافق باشند، عمل خواهد کرد. مثلا قطعنامههای علیه ایران تصویب میشود اما قطعنامههای مشابه در مورد اسرائیل وتو میشود. ظهور یک "جامعه بینالمللی" مدنی متعهد به اقدام برای شکست حصر غزه، نتیجه ناکارآمدی "جامعه بینالمللی" غیررسمی است که کاری جز صدور قطعنامههای سازمان ملل متحد و محکوم کردن از پیش نبرده است. کابوس اسرائیل دارد به حقیقت میپیوندد؛ "جامعه بینالمللی" مدنی به تکاپو افتاده است، همانطور که برای برچیدن رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی به جنب و جوش افتاده بود. اسرائیل، جنبش وحدت بینالمللی را «دوستان جهادگر» حماس خوانده است. اما گستره و چندگانی این ائتلاف و هویت تکتک مسافران کشتی مورد حمله واقع شده، آشکارا مضحک بودن ادعای اسرائیل را نشان میدهد. در همین حال، ضعیفترین اعضای "جامعه بینالمللی" نیز اعضای رسمی اتحادیه عرب هستند که نقش خود را در حد یک مرداب راکد و تماشاگر محض پائین آوردهاند. امنیت یا گستاخی؟ حمله اسرائیل به کشتی امدادی، در حالی که ارتش ترکیه در خاک این کشور محموله کشتی را بازرسی کرده بود، به نظر میرسد که به جای اینکه یک اقدام امنیتی باشد، یک تلاش حسابشده برای ممانعت از انجام اقدامات مشابه است. اما یک حساب سرانگشتی و تحلیل مزایای عملیات اسرائیل نشان میدهد که اسرائیل هیچ نفع امنیتی و یا دیگر نفعی نکرده ولی یک ضرر عمده دیده است. همچنین امکان دارد که رابطه ترکیه و اسرائیل که در سالهای اخیر به شدت متزلزل بوده است، بیش از پیش متزلزل شود و هنوز معلوم نیست که اسرائیل میخواهد پس از اینکه غیرنظامیان ترک را کشته است، چگونه رابطهاش با ترکیه را مدیریت کند. رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه گفته است که اسرائیل «میداند چگونه بکشد.» ترکیه نیز میداند که اسرائیل کار خودش را خواهد کرد، هر کس هرچه میخواهد بگوید. بر خلاف کشورهای عرب، اردوغان پاسخگوی حزب و افکار عمومی کشورش است که بیش از هر زمان دیگری، خشم آنان از اسرائیل به اوج خود رسیده است. ولی باید در نظر داشت که شعار اسرائیل همواره این بوده که «ما هر کاری لازم باشد، انجام میدهیم؛ جهان هم هرچه میخواهد میتواند بگوید.» *مروان بشاره، تحلیلگر شبکه الجزیره
دیدگاه تان را بنویسید