اصلاحات باید تکلیفش را با ساختارشکنان روشن کند

کد خبر: 112879

متأسفانه در برخی از اصلاح طلبان این تصور وجود دارد که اگر مرزبندی اصلاحات با اپوزیسیون خارج از کشور مشخص شود و علیه حمایتهای آنان موضع صریح گرفته شود، بدنه حامیان اصلاحات لاغر میشود.

اصلاحات باید تکلیفش را با ساختارشکنان روشن کند
پیمان زمانی، ویژه‌نامه سالگرد انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، روزنامه همشهری:

جریان اصلاحات با گذشت یک سال از انتخابات ریاست جمهوری دهم کماکان بر طبل ادعاهایش میکوبد؛ ادعاهایی که با گذشت اين مدت هنوز هیچ سند و مدرکی برای اثبات آن ارائه نداده اند. اصلاح طلبان در حالی خودشان را جزئی از نظام جمهوری اسلامی معرفی میکنند که طی یکسالی که سپری شده، در برابر حمایتهای پررنگ کاخ سفید، سلطنت طلبان، مجاهدین خلق و اپوزیسیون مخالف نظام از جریان اصلاحات سکوت پیشه کرده و در سکوت خویش با مخالفان نظام همنوا شده اند. در این شرایط، آنچه اهمیت پرداختن پیدا میکند طرح این سئوال است که آینده اصلاحات چه میشود؟ حجت الاسلام رسول منتجب نیا قائم مقام حزب اعتماد ملی(حزب مهدی کروبی) از جمله اصلاح طلبانی است که بر تداوم حیات سیاسی اصلاحات تحت لوای حاکمیت جمهوری اسلامی ایران اصرار دارد. منتجب نیا دلیل سکوت اصلاح طلبان در برابر حمایتهای مخالفان نظام از این جریان را ترس آن ها از ریزش هواداران میداند. در عین حال، بر این باور است که سران اصلاحات هنوز هم نسبت به تعریف مرزهای اصلاح طلبی غافل هستند و باید با شفاف سازی مرزها از ریزش هوادار هراسی به خود راه ندهند. آنچه در پی میآید حاصل گفتگوی ويژه نامه همشهری با رسول منتجب نیا است: آقای منتجب نیا! در حالی که یازده ماه از انتخابات ریاست جمهوری دهم میگذرد، جریان اصلاحات هنوز بلاتکلیف است. اصلاح طلبان پس از ساختارشکنی هایی که در موضع انتخابات و حوادث پس از آن داشتند خواسته یا ناخواسته در کنار جریانهای مخالف نظام و اپوزیسیون قرار گرفتند .سران اصلاحات و چهرههای شاخص این جریان تا به امروز موضع شفافی را در خصوص این نزدیکی و حمایتهای مخالفان نظام از اصلاحات اتخاذ نکرده اند. شما وضعیت فعلی و آینده اصلاحات را چگونه میبینید؟ جریان اصلاحات یک جریان سیال و مردمی است که ریشه در بستر انقلاب، اندیشههای امام(ره) و بخشی از خواستههای مردم دارد. جریان اصلاحات از نخستین روزهای شکل گیری، دو اشکال عمده داشت که امروز هم با گذشت سالهای زیادی از تولد این جریان کماکان شاهد این دو اشکال هستیم. اشکال اول این بود و هست که تعریف مشخص و شفافی برای اصلاح طلبی وجود نداشته و ندارد و مرزها، حدود و ثغور اصلاحات روشن و مشخص نیست. بعد از پیروزی آقای خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری هفتم، بنده و برخی دیگر از اصلاح طلبان از سران اصلاحات خواستیم که یک تعریف واحد، مشخص و شفاف را برای اصلاحات تدوین کرده و مرزهای این تفکر را با تفکرات دیگر تعیین کنند. اما متاسفانه این اتفاق نیفتاد و هر کسی حرف خودش را زد و حرف و عملکرد افراد پای تمام جریان اصلاحات نوشته شد. به عبارت دیگر، هر کسی از ظن خودش یار اصلاحات شد. به همین دلیل، خسارات زیادی به تفکر و جریان اصلاح طلبی وارد آمد. اشکال دوم هم عدم حضور نظارتی فعال از سوي رهبران و شخصیتهای کلیدی اصلاحات بر این جریان بود. رهبران اصلاحات هیچگاه به صورت جدی و فعال، فعالیت ها و حرکتهای جریان اصلاح طلبی را رصد و مدیریت نکردند. غفلت رهبران اصلاحات از هدایت این جریان به مسیر اصلی اش، که همان اندیشههای امام(ره) و آرمانهای انقلاب است، زیان های فراوانی را به اصلاحات وارد کرد. آقاي منتجب نيا، من هنوز جواب سئوال اولم را نگرفته ام. شما وضعیت فعلی و آینده اصلاحات را با توجه به تشتت و از هم گسیختگی موجود در این جریان چگونه میبینید؟ اصلاح طلب ها در شرایط فعلی از یک منظر شرایط خوبی دارند و از یک منظر با شرایط بدی مواجه هستند. از این جهت که توجه مردم در داخل و توجه کشورهای خارجی به این جریان از بعد از انتخابات بیشتر شده، وضعیت اصلاحات خوب است. در حال حاضر، وجهه و اعتبار اصلاح طلب ها در خارج از کشور، که اعتبار ملت، نظام و انقلاب است، افزایش پیدا کرده. اصلاح طلب ها خارج از نظام و انقلاب چیزی ندارند؛ هر چه دارند از نظام و انقلاب دارند. اما از این منظر که نقاط ضعف و پاشنه آشیل هایی در اصلاحات از بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم ایجاد شده، اصلاح طلبان در شرایط خوبی نیستند. مثلاً چه نقاط ضعف ها و چه پاشنه آشیل هایی؟ مهمترین نقطه ضعفی که در حال حاضر در جریان اصلاحات به وجود آمده، حضور افراد ساختارشکن و مخالف نظام و انقلاب در این جبهه است. این افراد ساختارشکن اقداماتی را انجام داده اند که از اساس با روح اصلاح طلبی در تضاد است. به نظر من این افراد اصلاح طلب نیستند و این حق را هم ندارند که خودشان را اصلاح طلب معرفی کنند. این ها را باید نفوذی و تزریق شده از خارج اصلاحات به درون این جبهه دانست. اما در هر حال، رفتارهای ساختارشکنانه این افراد به پای جریان اصلاحات نوشته شده و این جریان باید تکلیف خودش را با این اشخاص روشن کند. حتی اگر رهبران و چهرههای شاخص اصلاحات موافق این اشخاص و رفتارهای ساختارشکنانه آن ها هم نباشند که نیستند رقبای اصلاحات، این رفتارها را به پای اصلاح طلبان می نویسند. چند نمونه از این رفتارهای ساختارشکنانه را که در جبهه اصلاحات و بعد از انتخابات ریاست جمهوری انجام شد، را ذکر مي کنید؟ شعارهای تند و خارج از چهارچوب در اعتراضات خیابانی و رسانه ای به نتیجه انتخابات، یکی از این رفتارهای ساختارشکنانه بود. اقدام به عملیات و رفتارهای غیرشرعی و غیرقانونی هم یکی دیگر از این رفتارهای خطرناک بود. مابقی را هم همه دیده و شنیده اند و نیازی به تکرار ندارد. این ها به پای جریان اصلاحات نوشته شده است. فکر نمی کنید انجام این حرکتهای مرزشکن و افراطی در جریان اصلاحات، ناشی از غفلت رهبران این جبهه در ارائه یک تعریف روشن، جامع و مانع از اصلاحات باشد؟ همین طور است. هر چند رهبران اصلاحات سخنرانی ها و اظهاراتی در مورد اصلاحات داشته اند اما هنوز تعریف مشخصی از اصلاح طلبی ارائه نداده اند و دایره اصلاحات را به صورت شفاف ترسیم نکرده اند. همین سبب شده است که در قالب جنبش سبز، حتی افرادی هم که در خارج از کشور هستند و نظام و انقلاب را قبول ندارند خودشان را حامی اصلاحات معرفی کنند و حرف هایی را بزنند که عقلای اصلاحات این اظهارات را به هیچ وجه قبول ندارند. شما در ابتدای صحبتتان اشاره کردید که اصلاحات ریشه در انقلاب و اندیشه‌های امام(ره) دارد. از طرفی، بحث استکبارستیزی و عدم همراهی با بیگانه ها از ریشههای انقلاب اسلامی و اندیشههای امام خمینی است. بر این مبنا، اصلاح طلب ها اگر میخواهند از این ریشه جدا نشوند باید با بیگانگان و مخالفان نظام یک مرزبندی شفاف داشته باشند. در حقیقت، اصلاح طلب ها اگر به دنبال تنفس در فضای انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی هستند و میخواهند به عنوان یک جبهه سیاسی در درون نظام فعالیت کنند، باید مرزبندی خودشان را با گروه های مخالف و اپوزیسیون خارج از کشور مشخص کنند. اما طی یک سالی که از انتخابات ریاست جمهوری دهم میگذرد، همنوایی و همراهی مخالفان نظام (آمریکا، مجاهدین خلق، رضا پهلوی و سلطنت طلب ها) با اقدامات افراطی انجام شده در اردوگاه اصلاحات و سکوت اصلاح طلبان در برابر این حمایت ها را شاهد بوده و کماکان هم هستیم. آیا اصلاح طلبان در دیدگاه و رفتار به اپوزیسیون و مخالفان نظام پیوسته است؟ سران و رهبران اصلاحات به هیچ وجه این همراهی را نپذیرفته و نمی پذیرند. گروههای مخالف نظام ساکن در خارج از کشور اگر حمایتی هم از اصلاحات میکنند به هیچ وجه حسن نیتی ندارند. آن ها با حمایت از اصلاح طلبان به دنبال منفی کردن ذهن نظام و جامعه نسبت به جریان اصلاحات هستند. مخالفان نظام با حمایت از اصلاحات به دنبال ایجاد اختلاف در بین جناح های سیاسی کشور هستند و در حقیقت با این کار، سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» را دنبال میکنند. آن ها در پی منافع استکباری خودشان هستند. اگر سران شاخص اصلاحات هم همین نظر شما را دارند چرا از حمایتهای پررنگ مخالفان نظام اعلام برائت نمی کنند؟ بسیاری از کارشناسان مسائل سیاسی، سکوت اصلاح طلبان در برابر حمایتهای مخالفان نظام و انقلاب از رفتارهای ساختارشکنانه در اصلاحات را نوعی همراهی با مخالفان میدانند. اگر سران اصلاحات این حمایت ها را خطر بزرگی برای جریان خودشان میدانند، چرا علیه این حمایت ها موضع نمی گیرند؟ متأسفانه در برخی از اصلاح طلبان این تصور وجود دارد که اگر مرزبندی اصلاحات با اپوزیسیون خارج از کشور مشخص شود و علیه حمایتهای آنان موضع صریح گرفته شود، بدنه حامیان اصلاحات لاغر میشود. این دسته از اصلاح طلبان تصور می کنند که اگر ما به صورت صریح اعلام کنیم که اصلاحات مطابق با قانون اساسی و ساختارهای جمهوری اسلامی عمل می کند از تعداد هواداران اصلاح طلبی و جنبش سبز کاسته میشود. چنین تصوری وجود دارد. ما بارها این تصور را تخطئه می کردیم و نسبت به آن هشدار میدادیم اما متأسفانه دوستان ما گوش نمی دادند. این تصور به هیچ وجه صحیح نیست و اصلاح طلبان نباید هویت خودشان را به خاطر حمایتهای چند نفر از اپوزیسیون خارج از کشور خدشه دار کنند. حمایت مخالفان نظام از اصلاحات به نفع اصلاح طلبان نیست بلکه بسیار هم به ضرر ما تمام میشود و اصلاح طلب ها را در پیشگاه ملت و دنیا زیر سئوال میبرد. این حمایت ها ذهنیت ملت و دنیا را نسبت به اصلاح طلبان منفی میکند و آن ها خواهند گفت که این چه جریان غیرشفافی است که از خط امامی ها تا سلطنت طلب ها و آمریکایی ها را در بر می گیرد؟ من نمی گویم که سران اصلاحات به اپوزیسیون و مخالفان نظام فحش بدهند و ناسزا بگویند، چون این هم یک کار عقلانی نیست. اما سران اصلاحات باید با شفاف سازی مواضع و مرزبندیهای اصلاحات، خط این جریان را از خطوط مخالف انقلاب جدا کنند. هر چند بزرگان اصلاحات همواره در سخنرانی ها و بیانیه هایشان بر پیروی از خط امام(ره) تأکید کرده اند اما در شرایط فعلی این تأکیدها و موضع گیری ها باید در جنبه اثباتی شفاف تر و پررنگ تر باشد تا راه سوء استفاده دشمنان و بدخواهان بسته شود. البته به ضرس قاطع میگویم که بزرگان اصلاحات قانون اساسی را قبول دارند، امام را قبول دارند، نظام را قبول دارند و حتی لحظه ای هم به این فکر نمی کنند که خارج از نظام قرار بگیرند. آقای منتجب نیا، به عنوان یک چهره شاخص اصلاح طلب و قائم مقام آقای کروبی در حزب اعتماد ملی به این سئوال من با آری یا نه پاسخ بدهید: اصلاح طلبان میخواهند جزئی از نظام باشند و در درون ساختارهای نظام جمهوری اسلامی و قانون اساسی فعالیت کنند یا نه؟ قطعاً پاسخ آری است. اصلاح طلب ها خودشان را از نظام و نظام را از خودشان میدانند و میخواهند که در ساختارهای نظام و قانون اساسی ادامه حیات بدهند. بسیاری از صاحبنظران و تحلیلگران سیاسی معتقدند که اصلاح طلبان به دلیل هدایت ماجراهای ناگوار بعد از انتخابات، تقابل آشکار با نظام و گستاخ کردن مخالفان انقلاب اسلامی، اگر قصد ادامه حیات در درون نظام جمهوری اسلامی را دارند باید «توبه سیاسی» کنند. شما این تحلیل را میپذیرید؟ توبه زمانی مطرح میشود که گناهی انجام شده باشد. جریان اصلاحات معتقد است که از انجام این گناه مبراست. جبهه اصلاحات معتقد است افرادی که به نام اصلاحات دست به آشوب و اعمال ساختارشکن زده اند، اصلاح طلب نیستند. افرادی که بعد از انتخابات شعارهای افراطی سردادند و برخلاف قانون اساسی و اصول انقلاب و نظام گام برداشتند در حقیقت برای بدنام کردن اصلاح طلبان این رفتارها را انجام دادند. به جای طرح مسئله «توبه»، باید بگوییم جریان اصلاحات مرزبندی هایش را با افرادی که انقلاب، قانون اساسی و امام(ره) مخالف هستند مشخص کند. اصلاح طلبان برای باقی ماندن در درون ساختارهای نظام باید از افراد و گروه هایی که نظام و قانون اساسی را قبول ندارند، فاصله بگیرند تا اشخاص فرصت طلب به نام اصلاحات مجال عرض اندام پیدا نکنند. همانطور که گفتید توبه زمانی معنا پیدا میکند که گناهی صورت گرفته باشد. گناه سیاسی اصلاح طلبان ریشه در غفلت سران این جریان در ارائه تعریف شفاف از اصلاحات و سکوت در برابر حمایتهای مخالفان از این جبهه دارد. ما دو نوع قتل داریم: قتل عمد و قتل غیرعمد. اگر خیلی خوشبینانه به موضوع نگاه کنیم، رفتارهای مرزشکن اصلاح طلبان پس از انتخابات 88 حداقل مثل قتل غیرعمد میماند که حداقل مجازاتش پرداخت دیه است. اصلاح طلبان برای هتک حیثیتی که از نظام کردند و در وادی سلب اعتماد مردم از نظام گام برداشتند آیا حاضر نیستند جبران کنند؟ یعنی حتی حاضر نیستند از مردم و نظام هم عذرخواهی کنند؟ من در شرایط کنونی قصد ندارم که به گذشته برگردم و مسائلی را که اتفاق افتاد کالبدشکافی کنم. اما قطعاً مصداق قتل عمد نبوده. اگر به تعبیر شما قتل غیرعمد هم باشد نیاز به بررسی کارشناسانه دارد. همه تقصیرها به اصلاح طلبان بر نمی‌گردد. اما رهبران اصلاحات از این نظر مقصر هستند که آنقدر در شفاف سازی حدود و تعريف مرزهای اصلاح طلبی تعلل کردند که گروهی افراد ساختارشکن هر کاری دلشان خواست به نام اصلاحات انجام دادند. سران اصلاحات از این پس باید ضمن شکستن سکوت خودشان در برابر حمایتهای بیگانگان و اپوزیسیون، حضور فعال و مدبرانه در جامعه و مناسبات سیاسی کشور داشته باشند. البته تحقق این مسئله نیازمند بالا رفتن قدرت تحمل و پذیرش مسئولان است. مسئولان و یا برخی گروههای سیاسی نباید به دنبال بایکوت سران اصلاحات باشند. بلكه باید به چهرههای شاخص و مقبول اصلاح طلب میدان بدهند تا بتوانند اصلاحات را سروسامان بدهند. عقلا و بزرگان اصلاحات نه با قانون اساسی مشکل دارند نه با رهبری و نه با هیچکدام از ساختارهای قانونی نظام جمهوری اسلامی. اگر مسئولان ما سران اصلاحات را که بایکوت کنند اصلاح طلبی به دست افرادی میافتد که ساختارشکن هستند. آقای منتجب نیا! حتماً این مثل معروف را شنیده اید که: «اول برادری خودت را اثبات کن بعد ادعای ارث و میراث داشته باش. نظام چگونه میتواند به جریانی اعتماد کند که بر قانون اساسی شورید، شعار جمهوری ایرانی سرداد، عکس امام(ره) را پاره کرد، اتهامهای بزرگ به نظام زد و... . آیا نظام جمهوری اسلامی به افرادی که در پی هتک حیثیت از حاکمیت بودند و هنوز هم بعد از گذشت یکسال از انتخابات بر مواضع ساختارشکنانه خودشان اصرار دارند، میتواند اعتماد کند؟ به نظر من بحث انتخابات نیاز به کالبدشکافی دارد که این کار به وقت خودش باید انجام شود نه الان. اعتراض اصلاح طلبان به نتیجه انتخابات، آن ها را از نظام خارج نمی کند. راهپیماییهای آرام و بی حاشیه هواداران اصلاحات در اعتراض به نتیجه انتخابات هم آن ها را از نظام خارج نمی کند. اما تجمعاتی که به آشوب منتهی شد و شعارهای تندی که سرداده شد قابل توجیه نیست. اما معتقدم که پاره کردن عکس امام(ره)کار اصلاح طلبان نیست. این رفتار خارج از تعقل در جنبش سبز به خاطر شفاف نبودن خط و خطوطش انجام شد؛ آن هم نه همه جنبش. افرادی که این رفتار زشت را انجام دادند در واقع یک انتحار سیاسی را مرتکب شدند. کدام اصلاح طلب عاقل و فهمیده ای دست به چنین کار احمقانه ای میزند؟

۰

دیدگاه تان را بنویسید