ضربه ایران به «رگ حیاتی» نیروی هوایی آمریکا

ضربات اولیه ایران به پایگاه‌های آمریکا در قطر، کویت و شرق عربستان، به‌دلیل فاصله کمتر از ۶۰۰ تا ۷۰۰ کیلومتری از مرزهای ایران، آسیب‌پذیری این پایگاه‌ها را در جنگ ۴۰روزه آشکار کرد.

با کاهش توان عملیاتی این پایگاه‌ها، آمریکا بخشی از تجهیزات مهم هوایی و پدافندی خود را به نقاط دورتر، از جمله پایگاه‌های الخرج در عربستان و الازرق در اردن منتقل کرد؛ نقاطی که با استقرار لایه‌های متعدد پدافندی، قرار بود حریم امن‌تری برای ادامه عملیات هوایی آمریکا ایجاد کنند.

شبکه جدید آمریکا مجموعه‌ای از پهپادهای MQ-9 و MQ-4، پرنده‌های شناسایی اسرائیل و هواپیماهای سرنشین‌داری مانند E-11، E-3 و E-2D را دربر می‌گرفت.

اما ایران به‌جای تمرکز صرف بر سکوهای پرتاب و تجهیزات رزمی، سراغ زنجیره پشتیبانی و سوخت‌رسانی رفت؛ همان حلقه‌ای که جنگنده‌ها و هواپیماهای آواکس مستقر در پایگاه‌های دوردست برای ادامه مأموریت به آن وابسته بودند.

در یک عملیات ترکیبی، چندین پهپاد و موشک به‌طور همزمان بخش‌های مختلف این شبکه را هدف گرفتند. براساس این روایت، هفت فروند هواپیمای سوخت‌رسان آسیب جدی دیدند که دو فروند آنها به‌طور کامل منهدم شدند.

همچنین ادعا شده یک سامانه پدافندی تاد منهدم، یک فروند آواکس ساقط و مرکز تعمیر و کنترل سوخت‌رسان‌ها به‌شدت آسیب دیده و از مدار خارج شده است. ساختمان‌های محل استقرار نیروهای آمریکایی نیز در این حملات خسارت دیده‌اند.

نکته مهم عملیات در انتخاب هدف بود: آمریکا تجهیزاتش را از برد تهدید نزدیک‌تر عقب کشید، اما ایران به‌جای تعقیب صرف جنگنده‌ها، سراغ رگ حیاتی عملیات هوایی رفت؛ سوخت‌رسان‌هایی که بدون آنها فاصله بیشتر پایگاه‌ها خود به یک نقطه‌ضعف تبدیل می‌شود.