يك قدم عقب تر از پروينيسم
امیر وفایی/ اساسا نقش يك سرمربي در موفقيت يا ناكامي يك تيم فوتبال در ايران چقدر است؟
پرسپوليس با آمدن سرمربي جديد زير و رو ميشود يا آب از آب تكان نميخورد و از همين حالا بايد فصل را براي اين تيم تمام شده دانست؟ اين سوال را طور ديگري هم ميتوان پرسيد: «اساسا نقش يك سرمربي در موفقيت يا ناكامي يك تيم فوتبال در ايران چقدر است؟» علي دايي سبك مربيگري خاص خودش را دارد. او مثل دوراني كه بازي ميكرد دوستانش را در دايرهاي محدود ميگنجاند و در انتخاب ساير بازيكنان اولويت را به آنهايي ميدهد كه در زمره دشمنان پرتعدادش نيستند. ثمره اين نگاه در تيم ملي و پرسپوليس شكل گيري تيمهايي بود كه به شدت به چند بازيكن متوسط وابسته بودند و روزي كه آنها به بن بست ميرسيدند ديگران هم كاري از پيش نميبردند. علي دايي در فصل نقل و انتقالات تيم محكمي براي پرسپوليس نبست و از اين منظر بيشترين تقصير را به گردن دارد. ميراثي كه از دايي براي سرمربي بعدي پرسپوليس باقي مانده ميراث دندانگيري نيست و اين البته همان تيمي است كه قرار بود در قله قهرماني به سرمربي بعدي تحويل داده شود. سرمربي مستعفي پرسپوليس آنقدر به خودش اطمينان داشت و آنقدر در كنار موفقيت زندگي كرده بود كه باور داشت ميتواند با تكيه بر تواناييهايش «پرسپوليس لاغر» را به همه چيز برساند. علي دايي در بدو ورود به پرسپوليس عذر احمدرضا عابدزاده را خواست و آرام آرام با بازيكناني مثل محسن خليلي كه خودشان را موفقيتهاي سالهاي اخير صاحب حق ميدانستند به مشكل برخورد. جدايي كريم باقري يكي ديگر از تركشهاي سبك خاص مربيگري دايي در پرسپوليس بود و در نهايت او تنهاتر از هميشه ديگر قدرتي در فريادهايش براي جلوگيري از عبور توپهاي متوالي از خط دروازه پرسپولس نمييافت. حافظه قوي و وسيع دايي خاطرات منفي را دور نميريزد و با يادآوري مداوم آنها دايره انتخابهاي او را محدود ميكند، آنچه كه در نهايت آقاي سرمربي را به يك پرسپوليس به غايت متوسط رساند؛ تيمي كه لكه سياه بزرگي را وسط كارنامه مربيگري او حك كرد. اساسا نقش يك سرمربي در موفقيت يا ناكامي يك تيم فوتبال در ايران چقدر است؟ تجربه سالهاي اخير نشان ميدهد كيفيت بازيكنان حرف اول را ميزند. بازيكناني در اندازههاي محمد نوري و غلامرضا رضايي در روزهايي كه پرسپوليس پياپي قهرمان ميشد در ميان بازيكنان درجه دو اين تيم دسته بندي ميشدند. سالهايي كه علي پروين به كمتر جامي رحم ميكرد، پرسپوليس دوجين از بهترينهاي ايران را داشت و حتي پروين كه به فردمحوري متهم ميشد خوب ميدانست بدون آنها راه به جايي نميبرد. پروين هم بعدها با توهم اينكه همه موفقيتها حول محور خودش ميچرخد پرسپوليس را از ستارهها خالي كرد و به همين بن بستي رسيد كه امروز دايي در آن گرفتار شده. «بازيكن تاپ، ورزشگاه پر از تماشاگر و مربي مقتدر» فرمول سادهاي بود كه سالها استقلال و پرسپوليس را به قهرماني رساند و سالهاست كه فراموش شده است. آخرين قهرماني پرسپوليس در ليگ برتر با بازيكناني مثل نصرتي، باقري، خليلي، كعبي، آشوبي، نوري، آقايي و نيكبخت به دشواري بدست آمد. ميان كيفيت موجودي اين تيم و آن تيم فاصله زيادي است. دايي حتي از پروينيسم هم يك قدم عقب تر بود. تهران امروز
دیدگاه تان را بنویسید