فوتبال ايران توقعي از تماشاگر ندارد
حمیدرضا صدر/ كيفيت بازيهاي ليگ برتر و همينطور فوتبال ملي ما با افت وحشتناكي هم مواجه شده است.
آماري كه اين روزها در وصف كاهش روزافزون تعداد تماشاگران فوتبال در ايران منتشر ميشود، منطبق بر واقعيتي است كه از نظر من دلايل بسيار محكمي در توجيه آن وجود دارد. اولين و مهمترين دليل اين است كه برخلاف آنچه ادعا ميكنيم، كيفيت بازيهاي ليگ برتر و همينطور فوتبال ملي ما نه تنها بالاتر نرفته كه با افت وحشتناكي هم مواجه شده است. اتفاقي كه باعث كسلكننده شدن اين مسابقات شده و انگيزه تماشاي آنها را از هر بينندهاي گرفته است. دليل دوم شرايطي است كه امروز در ورزشگاههاي ما وجود دارد. خانوادهها هيچ ميلي به رفتن به ورزشگاه ندارند، چون فضاي آنجا سرشار از هتاكي و ناسزاست. منظور من از خانواده، حضور بانوان در ورزشگاه نيست. منظورم اين است كه امروز هيچ كس با برادر كوچكترش هم به استاديوم نميرود، چون متاسفانه ورزشگاههاي ما در شرايط فعلي در تصرف كساني است كه نماينده همه مردم جامعه نيستند. اين ناسزاها آن زماني كه ما به امجديه ميرفتيم هم وجود داشت و شنيده ميشد اما منظور من اين است كه آن افراد ناسزا گو، جمعيت حداكثري استاديوم را تشكيل نميدادند. امروز اما خود من و امثال من كه فوتبال را به خاطر خود فوتبال دوست داريم، ترجيح ميدهيم به ورزشگاه نرويم كه در ميان خيل اين جمعيت گم نشويم، چرا كه آن حداكثرند و ما حداقل. ورزشگاهها امروز براي كساني هستند كه ميروند تا از مديرعامل و بازيكن و باشگاه باج بگيرند اما زماني كه ما به ورزشگاه ميرفتيم، كسي كاري با فلان تيمسار و بهمان مديرعامل نداشت. اينها همه مشكلات نيستند. ما اگر بخواهيم در همين تهران به ورزشگاه برويم، كم مشكل نداريم و نميتوانيم به راحتي رفت و آمد كنيم، چون اساسا امكانات مناسبي براي رساندن علاقهمندان به فوتبال به ورزشگاهها وجود ندارد. چهارمين دليل اين است كه در خود ورزشگاهها هم كمترين امكانات لازم براي تماشاگران وجود ندارد. بازيهاي ليگ كه تماشايي نيستند، فضاي ورزشگاهها هم كه برادرانه نيست و پر از دشنام و هتاكي است، وسايل حمل و نقل هم آنچنان كه بايد وجود ندارد و امكانات ورزشگاهها هم قابل اعتنا نيستند. با اين همه كاستيها از مردم چه انتظاري داريم؟ مشكل ديگر فوتبال ايران، در اختيار نداشتن بازيكنان محبوب و چهرههايي است كه مردم معمولا به آنها عشق ميورزند. سالهاي گذشته در فوتبال ما كساني بودند كه مردم به عشق ديدن آنها به استاديومها ميرفتند ولي امروز متاسفانه هيچ بازيكن محبوبي در فوتبال نداريم. فوتبال امروز ما بيشتر از جاذبه، دافعه دارد. اين دافعه آنقدر زياد است كه بعد از ديدن هر برنامه ورزشي مثل 90 و ورزش از نگاه دو اين احساس بهمان دست ميدهد كه كلا سر كاريم. در اين شرايط خود فوتبال هم از ما توقع ندارد برويم و تماشايش كنيم، چون اساسا ديگراني وارد شدهاند كه فضا را به نام خود سند زدهاند. تهران امروز
دیدگاه تان را بنویسید